Yazmak da bazen yaramıyor işe desem,çok garip kaçacak,tabii ki yaramaz her işe.Biraz da iş yapmak lazım,ama bu sefer iş yaparken de,işi yapış şeklimin hayatımın şekillenmesinde önemli bir rol oynadığını farkediyorum sanki,bu da yazma eyleminden doğan bir bilinçlilik durumu,ya da fazla yazdığım için,içimden gelen nerede duramayacağını bilememezlik durumu,hissizlik durumu diyebilirim ya da.Ama gerçekten,işi biraz da hissetmem gerekiyor,nerede ne iş yapacağımı bilmem gerekiyor.Belki de artık,yaşlanmaktan korkmamam gerekiyor,çok gencim henüz.Hata yapmaktan korkmamak yani,demek istediğim.

Yarın tamamen yenilenmiş olacağım orada.Böylece daha iyi düşünebilirim neyi nasıl yapacağımı.Birtakım otoritelerin basitleştirme çalışmaları da beni geriyor,ben böyle birşey hiç düşünmemiştim bile.Dünyamda böyle birşeyin olabileceği aklıma gelmemişti,yani,dünyama sokulmaya çalışılabileceği aklıma gelmemişti.Ya da,bu da belki bir yanlış anlama,yüz çizgilerinin yanlış yorumlanması,hoşgörünün,saygının bayağılaşması.Ama artık yanlış anlaşılmalara da inanmak istemiyorum,tıpkı mızmızlık yapan bir çocuk gibi.Sanırım,kendimi herkesten alçak görüp savaş açtım bir yerlerde.Haklıyımdır da belki,suçlamayacağım kendimi henüz.