İçimdeki o sürekli durmadan sorgulayan mekanizma yüzünden, doğru olan şeyi(ki eğer varsa) bulduğumda bile zorla onu kaybedeceğime inanıyorum, ama yine de içimden kritisizm yapıp da "eğer doğruysa beni komple değiştirsin, bilincimi bile o yönetsin, yönetmeyecekse bu ne saçma doğruluk ki?" diyesim geliyor.  Bunu neden o kadar istiyorum ki? Gerçekten insanı böylesine esir alabilen bir doğruluk hiç olmamıştır bence. Aman ne diyorum ben, korktum kendimden.

Mesela eskiden wow oynarken blackrock depths vardı, insan değişik hissediyordu orada, yani ne bileyim, o kadar karanlık ve sıcak bir mekan ama ileri taraflarında bar bile var, insanları eğlenebiliyor, o pis sakallı dwarflar filan yani. O anlarda sanırım öyle hissediyor ki insan, ne hissettiğini kendi de pek algılayamıyor, içinde bir yerlerde o kadar da eğlenceli olmadığını hissediyor bunun, çünkü içinde angaryalar da var o kadar. Mesela ölünce öküz gibi yürüyordun zindana tekrar canlanayım diye, ama mesela gerçek hayattaki gibi oyunda hatırlamaya dayalı bir hafizam olmadı, hatırlanabilir olup olmamasına göre değil, gerçekten daha çok anları yaşamaya doğru bir adaptasyonum vardı sanırım.

Ama böyle yazarken bile içimden birseyler canlanıyor, sanki içimdeki değişime karşı ayaklanıyor, ama aslında sadece her tarafta olmak istiyor, hem evet hem hayır demek istiyor, her deliğe her yere girebilmek istiyor,görebilmek istiyor(bu cümle çok garip oldu ama aslında öyle denilmek istenilmemiştir aslında). Seçimsizlik istiyor, aklı geride kalmasın istiyor. Ama ben ise sürekli herşeyi hafizaya kaydetmemek istiyorum zaman zaman, sonra böyle hayaletler ortaya çıkartabiliyor zaman içinde, ben ise bıktım artık hayaletlerden. Önceden, birşeyde hep başarı elde etmeye çalışırdım, herhangi bir şeyde, fakat daha çok saf kritisizm için yapardım bunu, ama gerçekten de bu başarı nedir ki? Züğürt tesellisi mi? Zevk almak mı? Galiba aslında hiç birinin anlamı yok, sadece şu anda birtakım kişilerin ağzına sus payı vermem gerek, ondan sonra kendi yoluma gidebilirim belki.

Fakat,önceden bu kadar nasıl zevk alabildik de şimdi hiç birşey hissedemiyoruz? Ya da gerçekten zevk aldık mı? Yoksa sadece o anıları yaşamış mı oldum ben gerçekten? Yani o kadar hatırlamıyorum da birşey, belki en fazla anı yaşayabildiğim zamanlar o zamanlardı.