İse yarar mi bilinmez ama,artik yaptigim herseyi tamamen kendi sorumluluk alani altinda tanimlamaya basladim. Belki de böyle daha az kotu hissederim,İçimdeki ileriyi gormeme istegi ya da insanlardan tamamen kopma istegi ya da o kafkaesk birtakim hisler kaybolur da rahatlarim. Yaptigim davranislarin bircogunda,bir sablon gibi,gelecekteki davranislar için bir test seysi olacagini düşünmüştüm,ama bunu bilincli olarak yapmak zorundaydim cunku hayat yorucuydu,bilinçsiz olarak yapsaydim bunu belki daha rahat olabilirdi,ama ne yapalim. Bu daha önceden elde ettigim rahatligi kimseye borclu olmak istemiyorum ben,cunku birazcik da hakkim olan birşey olduğunu Düşünüyorum. Fakat bunu böyle dusunurken etrafimda hep beni rahatlatan insanlar vardi,hep beni rahatlatan. Fakat Şimdi onlar da yoklar. Ama gerçekten de,neyin sablonuydu ki bu? Ne bekliyordum ki ben hayattan? Ne kadarini yapabildim ki bu isteklerimin?

Her neyse,kabul etmek istemediğim şey,ya da o şekilde kabul etmek istemediğim şey,artik sonsuza kadar bu şekilde yaşamaya muhurlenmis olduğum. Böyle bir şey tam olarak doğru değil,daha dusuk bir frekansta doğru olabilir ama yine de doğru değil. Ama gercekten,bana aci veren şey gercekte bu muydu? Ortada kasti olarak birşey yoktu,bir beklenti yoktu,herkes birsekilde kabul gorulmus,varsayilmisti. Bende ayni şekilde kabul edebilirim mesela. Ama bir yandan,geride biraktiklarim,bu şekilde davranmis olduklarim,kirdiklarim ve kaybettiklerim? Bunlar,belki de sadece benim kirdigimi sandiklarimdi,aciklanabilecek seylerdi bunlar,benim tam olarak adlandiramadigim,fakat adlandirilmasini beklediğim şeyler,illaki anlayacaklardi,anlamalilardi,bu is sonsuza kadar böyle gidemezdi,böyle asiri farkindalikla yasanamazdi,zararli olabilirdi böyle birsey,en azindan,bayagi bir tekil,sade bir yol tercih edilmeliydi eğer yapilacaksaydi da.


Hemen hemen şu an,orda burda hissettiklerim gibi olurdu herhalde böyle bir beni Yaşamak. Biraz daha sessiz,daha tekil,belki de korkak ama yine de izin vermeyen.