Ben

Eve giden yolun sırrını cozdum sanirim,ya da cozmek uzereyim:merdivenler. Merdivenler ruhumu somuruyor,adeta yok oluyorum onlari cikarken,hizli hizli cikmak geliyor içimden onlarin cekim gucunden etkilenmemek için,ama böyle yaptikca daha da kayboluyormusum meğer. Kaldi ki cokca ruyalarima girmistir bu merdivenler,kabusumdur benim. Oysa yavas yavas,adeta "senden korkmuyorum" nidalariyla,sessiz nidalariyla ve kaldirimlari keserken ki yaptigim gibi bir bakisla onlarin ruhumu somurmesini engelleyince,daha fazla "ben" kaliyor eve varinca. Mesela şu anki ben,her zamanki benden daha fazla benim.ben+2+3+4+5+6+sonsuzum ben. Eh,madem ben geri donmus,kalan saglar bizimdir,elimizde kalan benimle güzel bir dinlenme ortami yaratacagim kendime Şimdi,çok yoruldu,çok eziyet cekti yillardir garibim,ne yapacagini bilemedi. Uzuldum ona cokca,ama ne yapalim işte,çok zaman gectikten sonra geri dondu ama ne yapalim,kovalim mi yani? O benim benim,bu halde yorulmuş olmakta bile bir keyif sakli.