Çok az kaldı bu öfkenin beni bitirmesine,hissediyorum.İyice yaklaşıyor.Hissiz bir anımı bekliyor ve bir anda bitirecek.Ne yapacağımı bilmiyorum artık,uyumak da istemiyorum,yine esir alıyor beni,her şekilde esir alıyor zaten beni.Öfkemi sebeplendiremiyorum ama,ne sebep bulursam ya da ne sebep bulamazsam bulayım,o kendine bir çıkış yolu buluyor.Genel bir öfke hali.Belki de herşeyin başını bu öfke çekiyordur,ama eğer öyleyse,öğrendiğim herşey bu öfke sayesindedir.O zaman,herşeyi yıkma zamanı!Herşey!Öfkeyle öğrenilen,görülen herşeyi yıkma zamanı,kendimi de.Öfkem yeni bir öfkeyi doğuruyor.
Ama ne yapabilirim ki?İnsan nasıl öfkelenmeyebilir?Hiçbir açıklama yapılmazsa,insanın karşısına geçip sadece susulursa insan nasıl sakin kalabilir?Bazen,yaşıyor olduğum bile engelleyemiyor bunu.Zaten yaşıyor olduğum da bir yalan,yaşamıyor muyum?Bunu da bir yerden çaldım zaten,hepsini bir yerden çaldım.Hepsini bir yerden çaldımsa?O zaman yine yeni bir öfke.Ama eğer öyle olsa bile,aslında hepsi çalıntı.Biz sadece onu ödünç alındırılmış gibi tekrar tekrar kullanıyoruz,birgün biri gelip tekrar alır belki diye.Oysa kim gelir ki?
Bakıyorum kitaplara,bu kadar rezilce fizik anlatılmaz diyorum.Fiziğin içine ediyorlar,çok sinirleniyorum bu duruma.Gazete kağıtlarını da sevmiyorum,sermesinler öylece saçma sapan masalara.İnsanın gözü takılıyor oradaki yüzlere,yemeğini yiyemiyor.İşci falan mıyız biz de gazete seriyoruz?Saçmalık işte.Bir daha öyle bir masada yemek yemeyeceğim.Sokaklara düşsem bile.Gazete de okumayacağım.Saçmalık zaten.
Sonra biri gelip der ki;neden öfkeleniyorsun?Çünkü öfkelendiğim için öfkeleniyorum,sana da öfkeleniyorum hatta.Bir gün bu öfkeyi öyle kötü yeneceğim ki bir daha hayatımın sonuna kadar öfkelenmeyeceğim,hayatımın sonuna kadar relax yaşayacağım.Artık gündüzleri de kızmayacağım,selam vereceğim insanlara.Hormonları da öyle bir bastıracağım ki..Duydunuz mu?Duydunuz mu ulan?Başlarım sizin spektrumlarınıza da,ölüyorum sizin yüzünüzden.Siz nesiniz de bu kadar önemlisiniz?Öfkem neye ki benim?Eskiden de yapardım böyle,hiç değişmemişim.Tüm öfkeyi çıkaracağım hayatımdan,kutuya koyacağım,sonra küflenecek orada.OFF BU DA ÇALINTI ULAN.Yine sinir,yine stres.Çalışmak istemiyorum ben artık,çalışmanın getirdiği o bilmemez görünen duruş,çok can sıkıcı.Hiçbirşey bilmemek istiyorum,öyle bilmek istiyorum.Baştan bilmek istiyorum,sürekli yıkılıyor her diktiğim totem.Öyle bir şey yapmalıyım ki,ama ney.Ama bunu da birşeylerin kaygısıyla yapmamalıyım.Yenmeliyim öfkeyi.Yaşamak zaten oldukça zor bana,bir de bununla uğraşamam.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder