Fakat yazarak gerçek yüzünü göremiyorum onun içinde tam olarak,daha mı etkili yazmalıyım?Mesela soldan sağa yerine sağdan sola mı yazmalı?Yoksa yazmayı bırakmalı mı?Öylece bakmalı mıyım duvarlara?
Zaten bazı davranışlarımı açıklamayı da uzun süredir bıraktım,mesela önceden daha önceden beğendiğim şeyleri daha sonra izlediğimde sürekli kendimi tekrar beğenmeye,ya da o anıları tekrar geri çağırmaya çağırırdım kendimi.Muhtemelen sebeplerim de vardı bunun için,beni mutlu eden şeylerden biriydi anıları tekrar tekrar geri çağırmak çünkü.100 bin kere de yapsam doymazdım belki.Ama şimdi,yakın zamanda olan olayları inceliyorum.Yakın zamanda,sosyal hayatta yaşadığım,sosyal hayattaki hafızam üzerinde yaşadığım değişimler,edindiğim izlenimler,belki edindiğim yanlış,ama fakat temelde doğru olabilecek izlenimler-belki sadece bir yanılsama-kafamı çok meşgul ediyor.Ben onları neden bu kadar uzun süre saklamalıyım ki bu izlenimleri?Direkt olarak,pragmatik olarak bakınca,ben sadece aslında biraz konuşmak,ya da konuşabildiğimi görebilmek istemiştim aslında.Onun dışında iyi ya da kötü olmaları beni ilgilendirmezdi,ama şöyle ki mesela eğer onların gözünde bir totem haline geldiysem belli şeyler için,zaten bana kötülüklerini belli etmezlerdi.Bu konuşabilme isteğinin direk benim içimden gelmemesi de önemli değildi,içimde,kendi içimden gelen çok daha önemli şeyler vardı benim için,olabilirdi.Birazcık da toplumsallık ne eksiltirdi benden?
Sonuçta artık eski halime kolay kolay dönemem,ya da eski halim dediğim durum,tipik bir can sıkıntısından sentezlenen bir durum muydu yoksa?
Aslında yazdıklarım,yazacaklarım birazcık da olsa içimden tatmin hissetmesem hiç yazmazdım,ve birazcık da bencil hissetmesem yazmazdım mesela.
Şimdi şöyle birşey keşfettim ki,insanlar yazdıkları,paylaştıkları,söyledikleri birçok şeyde,birtakım kültürel değerleri anlatıyorlar,yani aslında ciddiye alınmaması gereken,sürekli insanın ağzında söylenilerek gelen birtakım şeyleri,kendi başına gelmemiş olsa bile sürekli söylenip gelen şeyleri söyleyip duruyorlar mesela.Bunu ben de yapmış olabilirim mesela ama benimki çok daha masumane şeylerle örtülmüş olabilir.Ama bu kültürel birtakım safsata,evet şimdilik safsata derim yarın çok güzel birşey derim kimseyi ilgilendirmez benim türkçemi kısıtlayamaz kimse,benim de kültürel değerlerim var belki,ciddiye almayın öyle hemen.Mesela,onların o hoş gelen samimiyeti de belki bundan dolayı olan birşey olabilir.Ama bunu tam da açıklayabilecek hafızayı kaybettim artık,çünkü anılarım neredeyse yok oldu o anlarla ilgili.İllaki duruyordur bir yerlerde ama,hatırlanması çok acı verecektir tekrar bana.Her şekilde,kendimi tatmin ediyorum fakat bu kadar duvarlarlar niye?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder