Bir de içimdeki hırsı tetikleyen,ya da mustache tiplemeli adam imgesini yaratan ve bendeki nefreti ayartan,bende olmayan şeye sahip olan ve sevdiğim herhangi birşeyi yaparken,sevdiğim şeyi benden birazcık daha iyi yapan ve bunu da tamamen kıskandıracak herhangi bir niteliği olmadan yapan,sadece bariz bir şekilde karakteristik üstünlüğü olduğu için yapan,ve bundan gurur duyan,ve adeta bundan dolayı tebrik edilmeyi bekleyen,başkaları tarafından tebrik edilen,hatta direkt olarak tokatlanan kişiler tarafından tebrik edilen bu insanları görmek içime çok sıkıntı veriyordu.Bu tür kişiler,herhangi biri olabilir,istediğim herhangi biri yapabilirim bunu.Yeter ki benden karakteristik bir farkla daha iyi yapıyor,ve bunu da bir gurur içerisinde ve yüzünde memnuniyet gülümsemesiyle yapıyor olsun,bu bana hiç profesyonelce gelmiyor.Aynı şeyi benim yaptığımı,yapabileceğimi düşünmek de beni rahatlatmıyor,çünkü bu aynı zamanda aynı davranışı aynı kültürel formda aynı şekilde tıpkı onların yaptığı gibi yapmam demek anlamına geliyor bu,ki bu da zor bir ihtimal.Zordan öte,açıklanabilir de bu,böyle birşeyin olması.Bu yüzden,bu durum yüzünden rahatlamayı bir yana bırakıp,bunu açıklamayı sürdürmek istiyorum ben.Ama bir yandan da böyle yaparak amacıma ulaştığımda insanların bana yapacağı yaptırımı,davranışları düşünüyorum,böyle yaparak sanki eski suitimi tekrar edindiğimi,sadece biraz daha yenilettiğimi göstermeye çalışıyorlar bana,hala çıkmazdasın diyorlar bana.Böyle bir durumda yapacağım şey,her zaman kullandığım açıklama yöntemiyle onlara açıklamak olurdu,eğer beni gerçekten sevip de bu duruma gelişime üzülüyorsalardı,ve onları bu sevgileriyle belki çıkarabilirdim gerçekliğe,ama belki zarar vermiş olurdum da böylece,benden nefret ederlerdi,fena halde.Ama belki de bu da ayrı bir duvardı,belki de bunun da arkasında bir sevgi vardı.

Sevgi de ney ki aslında tam olarak?Herkesin dilinde fakat kimsenin tam olarak tanımlayamadığı birşey.Belki de yoran birşey aslında.

Ama ben şu olaya dönmek istiyorum,ama böyle yaparak sanki,kendimi daha da tanımak,belki de onların dediği gibi o suiti tekrar takıyor,takmaya yakın oluyorum.Çünkü bu aklımdaki bir takım şeyleri,yazarak kontrol etmeye çalışıyorum,daha mutsuz,çok daha mutsuz bir durumu tetikliyor gibi hissediyorum bazen.Eğer,düşüncesel boyutta bu kadar mutsuzluk oluşturabiliyorsa,yazarak ne kadar daha mutsuz olunabilir ki?Kim bilir.Ama bu tür laflara da sığınmak istemiyorum.Ben kafamdaki nefreti,garip nefreti çözmek istiyorum.

Ama aslında nefretim de yok aslında,gören gözlerim var sadece.Ne yaptıklarını görebiliyorum herkesin,bu durum sadece,Tolstoyun da bazen dediği gibi,kumarbazın kaybederken,kaybedeceğini bilerek,bunun bilincini ve içinde bulunduğu durumun korkunçluğunun bilincine varmamak için sonuna kadar gidip parasını en dip noktasına kadar ortaya koyması gibi,benim durumum da buna benziyor aslında tam olarak.Çünkü gereksiz yere,birtakım şeyler yüzünden kaybetmeyi kendime yediremez bir halde oluyorum.Bunu birtakım insanlar gibi,"yeterince iyi olmamak" türünden şeylere bağlamak istemiyorum,ama aslında sanırım bu davranışımda da ufaktan da olsa,o adamların,mustache li adamların hallerini görüyorum bu davranışımın temelinde.Şekil değiştiriyorlar artık,işimi yaparken değil,öğrenirken başıma bela oluyorlar şimdi de gibime geliyor,ama henüz seziyorum bunu,tam emin değilim.Zaman gösterecek.Ben yazdıklarımın gördüklerimi,göreceklerimi ve görebilitemi engellememesini istiyorum şimdilik sadece.Hadi kalayım sağlıcakla.