Ama bunları düşündüğümü de unutmalıyım,çünkü aksi halde kendimi yine bu duruma soktuğum için pişman ve yine birtakım insanlarla konuşur buluyorum,eğer hala konuşuyorsam onlarla ne manası var ki? İstemiyorum ben artık,birşeyleri,kendi sorunlarımı belki sizin üstünüze atarak kurtulmuşumdur belki ama şimdi hepsini geri istiyorum,böylece ayrılalım artık,başka insanlarda başka zamanlar ve mekanlarda tekrar buluşuruz belki,ama bunu bilemeyiz. Öldürmek mi amacınız beni? Bunu zaten hali hazırda yapıyorsunuz ki,hiç farkında bile olmadan. Üstelik bundan zevk bile alıyorum bi çeşit, evet bir zevk. Yaşayamadığım bazı şeyler için,bunların bana böyle hatırlatılıp da sanki bir el uzaması kadar mesafe yakınındaymış gibi gösterilmesi,müthiş acı ve ümit veriyor bana. Sizin yapmanız çok daha iyi hissettiriyor bana aslında,diğer insanlara göre. Belki tanımıyorum ama yine de çok iyi hissettiriyor,tanıdığımı sandığım insanlar tarafından yavaş yavaş böyle...

Bir de bi cümle var aklımda,hem o kadar acı verici,hem de o kadar tatlı geliyor ki,bir hayal gibi;"Bunun için ekstra bir çaba sarfetmene gerek yoktu."