Artık ben sadelikse,neyse ondan istiyorum biraz.Doymuş hissediyorum kendimi herşeye,ama bu doyma eğilimi bana zor geliyor.Acaba insanlar böyle mi doyuyor?Ya da ben aslında doydum mu?Aklımdan geçiyor bazen,bazı korkuları yok ettim,artık olmayacak diye.Ama buna da güvenemiyorum.Acaba,biz korkuları yaşarken mi üretiyoruz?Bu korkular nerden çıkıyor ki hem?Eğer daha önce düşündüklerimizin,insanlarla konuşurken birden açığa çıkıvermesinden korkuyorsak,bundan korkmaya başladıysak,bundaki ilk acımız nasıl birşey olmalı ki?Ne çektik de bu duruma geldik?Peki bu durumu bize yaşatan kişi?Neden yaşatmış olmalı ki?Bunu belki de sevgi adı altında yapıyordu,ama zarar veriyordu böyle severek.
Bu da zamanla bu hissi köreltti içimizdeki.Yani severek yaptığımız şeyleri,bu hissi yaşamamamız için,iyice içselleştirdik.Artık kimse bize böyle birşey diyemezdi,bilmiyorlardı ki.Söyleyemezdik zaten.Bu,çok acı bazen.Ama belki de,bu da bir utanma durumudur,diyesim var ama.Öyle olsa bile,neden bu kadar zorlamalı ki insan?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder