Bazen bu anılar öyle beklenmedik zamanlarda saldırıyor ki,kahrediyorlar beni.Bir daha öğlenleyin ya da gece olmayan herhangi bir zamanda uyumayacağım.Yoksa çok güçleniyorlar.Ama bazen,yine de öyle zamanlarda yardıma geliyorlar ki,şaşırıp kalıyorum.Mesela herkesin içindeyken,tam kendi derdime düşmüşken öyle bir geliyor ki,dinlendiriyor beni.Her türlü hırstan uzaklaştırıyor beni bir süreliğine.Ama acı da veriyor biraz,yaşanamamışlık acısı.

10 yıllık hayat planımı yapabildim,artık kimse bana belli bir zamanda ileriyi gösterip birşeyler söyleyemez.Ama öyle şeyler kaçırdım ki..Fazla birşey de istemiyordum ben aslında.Birkaç gülücük sadece.Ama taa,2 sene öncekiler kaldı,belki onlarda da vardır aynıları,ama bilemem.Elimde o kadar değerliler ki,unutamıyorum bunları.Bana ilham veriyorlar sanki en sıkıntılı zamanlarımda gelip.Eskiden,1 sene öncesine kadar bu sıkıntılı zamanlarımda gelip bana ilham vermelerini beklerdim,ve çoğu zaman da baltalanırdı birşekilde bu durum.Ama artık buna izin vermeyeceğim,kimse arama giremez.Böyle yaparak,kendimi parçalıyorum sadece,parça parça ayrılıyorum.Bir daha birleşmem çok uzun zaman alıyor,şimdiki gibi mesela.

Ama bazı şeyleri de kabul edemiyorum.Gerçekten o kadar değiştim mi?Ya da gözlemlerim o kadar değersiz miydi?Birkaç saniye daha mı uzun gözlem yapmam gerekirdi?Ben zaten konuşabilecek bir insan değildim de herhalde,sadece konuştuğumu kuruyorum hayallerimde.Konuştukça konuşuyorum,kendimce vurguluyorum,karşımdakiler de benimce benimsiyorlar konuşulanları,şaşırıyorlar hiç beklenmedik yerlerde.Benim için beklenmedik değil tabi,bunları anlatınca birisine beklenmedik oluyor bu yerler başka birisi için.

Şu anda,elimden gelse buraya yazdıklarımın hepsini tek celsede silebilirim,fakat gel gör ki,buradan daha sonra anlamak istediğim şeyler olabilir diye silemiyorum,bir günlük gibi adeta,yazsan bir dert,yazmasan bir dert.Ama yazdıkça da sanki resmileşiyor,tıpkı arkadaşlık ilişkilerimdeki gibi,bir süre sonra tekrar ediyor hep,daha doğrusu yok,tekrar etmeyle alakası yok,çok fazla tecrübe biriktiği için,kafanın arka tarafında bir yerlerde bir bilinç oluşuyor sanki.Ama ben istemiyorum artık,bari yazınım böyle olmasın.Ayrıca umarım,başka biri o 10 yıllık plan dışında bir yeri göstermez bana,eğer gösterirse de,buna kızgınlık göstermem.Yani en son böyle olduğunda,bu kızgınlıktan sanıyorum,o 10 yıl için 3 yılımı mahvetmiştim.Tam olarak bundan mı oldu bilmiyorum ama,ordaki ben değildim tam olarak.Ben ordaki olmamayı isterdim.

Orda,çok garip şeyler vardı,birşeyler vardı,ama herşey yoktu.Ve o olan birşeyler,bende yoktu,bende sanki herşey vardı,ya da hiçbirşey yoktu bende.Ama bir şekilde,iletişim kurmam gerekiyordu,gerekiyor gibi geliyordu ama olmadı,olamadı.Gereksiz romantizmdi belki,belki konuşmaz halimle bir bütünlük olarak ordaydım.

Önceki hissettiklerim her neyse,kötüyse kötü,iyiyse iyi,ya da körse kör.Bir şekilde güçlüydü sanki,şimdiki öğrendiklerimle,ya da öğrendiğimi sandıklarımla o hissetiklerimi hissettiğim zamana dönmek isterdim,olmasa bile hissettiklerimi şimdi hissetmek isterdim,başaramasam bile,kafamda birşeyler oluşurdu yeni beni oluşturmakla ilgili,iyi ya da kötü.Ama ona bile izin yok artık,kafam bomboş oluyor bazen.Ama birden yatınca,neler görülüveriyor.İnsan bunun üzerine nasıl düşünmeyebilir ki?Sıkıysa düşünme.Neyse ki,her sabah resetleniyor birşeyler hormonlar tarafından,böylece sürekli düşünmek zorunda kalmıyoruz.Bu da birşey.