Yaptığım her neyse bunu yaparken konsantrasyonum bozuluyor,başka birşeye yeterince konsantre olamıyorum,daha doğrusu yaşayamıyorum onu.Anı yaşayamıyorum bunu yaparken.Misalen,kesinlikle soru çözemezdim bu yaptığım şeyi yaparken,yani sürekli,ard arda çözebilip bundan zevk veya ilerleme kaydedemezdim.Fakat,kendimi korumak için yaptığım bu eylemde o kadar suçlu gözükmese gerek bu durum.Ve bazen şu anda bana garip gelen,iğreti duran yerlerde gurur duymamı sağlattıran bir histi hatırladığım kadarıyla.Hatta hatırladığım kadarıyla değil,gayet de öyle.Acaba dışarıdan da belli oluyor muydu?Muhtemelen belli oluyordur fakat önemsenmiyordur,anlamlandırılamıyordur.

Şu anda biraz fizik çalışacağım,belki işime yarar.Fizik dersini severdim belki,fizik çözüyorumdur belki aslında kendimi dengelemek için,keşfetmiş olurum.Çünkü bir zamanlar dinamik-momentle kafayı fena bozmuştum,ki hala bozuktur kafam dinamiğe.Dinamik kadar saçma birşey olamaz,tam belli olmadığı belli olmayan birşey olamaz.Olamaz!