Bir dakika aklıma birşey geldi,şimdi ben o anda sadece,hayal gücümü kullanarak,bildiğim birşeyden bilmediğim birşey çıkarmaya çalışıyordum,çıkaramamak beni çok zora sokmuştu.Biraz düşüneyim.Hmm.
Ya sanırım,birşeyler üretmeye çalışıyordum aslında her zamanki gibi orada bir yerlerde,ama büyü duvarları vardı,ışıklar çok azdı.Manam bitmişti,casting yapacağım ama öküz gibi addon..SUS LAN SUS LAN SUS!FUCKING NERD!
Tamam nerd olalım canımız sağolsun.Her zaman yaptığım şeyi yapmak istemiştim aslında,ama düşünürken,o sırada database çökmüştü,yani kapıdayken silahlarımı almışlardı.Geçmişte yaşadığım herşey,o duvarların arasında kalmıştı,farkedememiştim.Bir baktım,düşünecek,üretecek hiçbirşey yok,son direniş noktamı kırabilirdim hem düşüneyim derken.Kırmak istemedim,son insanlarımı da kaybetmek istemedim,güvendiğim son insanları da kaybetmek istemedim,riske atmak istemedim.Belki de uzaktan severdim böyle insanları.
Ama sonradan,kendimi kanıtlamak gibi saçma bir düşünceler oluştu içimde.Gurur diyorlar buna bazı insanlar ama bu saçma,ne gururu?Parçacıklı bir adamım,atomum ben,aşağılık adamım,gururla ne işim olur?Onların,sanki o anda çok kişilikli,hatta en üst kişilikli hallerinde olduklarını düşündüm,öylesine gülüyor ve mutlu görünüyorlardı.Gerçi o anda ellerimdeki şeylerin kapının ağzında alınmış olması,beni bayağı bir engellemişti ve gözlerimi açmış ya da kamaştırmış olabilirdi,edindiğim izlenim pek güvenli olmayabilirdi belki.Ama,bununla neden bu kadar ilgiliyim ki?Aslında onunla ilgiliydim daha çok ben,çünkü seviyordum onu.Ama zaten kimse kimseyle ilgili değil o kadar,açıkcası biraz da ailevi gibi bir ortam vardı,bu hoşuma gitmişti fakat..yoktu yani.Olamadı.Mesela annemde de bu tür duyguların kırıntısını görüyorum mesela,bir keresinde üniversite arkadaşlarıyla yemeğe götürmüştü beni de,fakat kimseyle iletişim kurmamıştı pek.Yüzünde,garip bir anlatım vardı,tıpkı bir keklik gibi,hüzünlü bakıyordu.Sonra herkes gittikten sonra,neden konuşmadığını sordum.Herkes değişmiş,be oğlum dedi.Nasıl değişmiş olabilirdi ki?Ah,çok üzüldüm bu duruma gerçekten.Annem oldukça sosyal bir insandı,hatta üniversite resimlerinden gösteriyordu bazen bana,orada gördüğüm birkaç kişiyi de göstermişti.Şimdi ne olmuştu da değişmişti bu insanlar?Her neyse,sonuçta yaşıyoruz bir şekilde.Her insanın sevgisine,her insan farklı tepki veriyor.Fakat benim takıldığım nokta,benim hissettiklerime,karşılık bile verilmemiş olması.Ya da hissedilmemiş olması,fazla güvendim hissedilebileceğine,ama hissedilmedi.Belki bir kişi hissetti,ama ne yapılabilirdi ki?O anda bunu anlayamadım.Hem ne olacaktı ki sonuçta?Zaman da kısıtlıydı,benim amacım sadece oradaki anlayışa,hoşgörüye ve insaniyete karşılık verebilmekti,veremedim.İnsaniyeti pek kimseden görememiştim,ilk defa onlarda görür gibi olmuştum.Ama biraz yakıcı bir insaniyetti bu,öldürücü fakat yine de içine girince garip bir zevk verebilecek olan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder