Ölmemek için, daha doğrusu o boşluğa,o sıkıcı boşluğa düşmemek için kendimi çok zorluyorum,değişik,çok değişik şeyler denemek istiyorum ama,ne kadar denersem de yine de hayatımın basitliğinden kurtulamıyorum,hep basit. Birşey deniyorum,biraz çalışıyorum ve dengeli bir ivmede koruyabiliyorum durumumu pek zorlanmadan. İçimden pessimizm geçmiyor o kadar,fakat birtakım anıları 1000 yıl içimde yaşatmak gibi ütopyalarım var tabi. Ama gerçek hissetmiştim o anılarda ben,her ne kadar orada o kadar önemli görünmemiş olsam da fakat yine de bilinemez. Ama bazen bunlardan da sıkılıyorum,ama bu sıkılmaya katlanabilirim çünkü içimden birşeylerin artık yenilenmeye başladığını hissediyorum,mesela,son zamanlardaki benden utanıyorum artık,gerçekten çok dayanılmaz şeyler yaptı sırf utanmamak için,çok yazık etti kendine. Yani belki orda istedikleri gerçekleşseydi, utansaydı güçsüz olan kalbi dayanamayıp ölebilirdi belki,birazcık hak veriyorum ona ama,yine de sıkıldım biraz ondan,ben başka insanlarla başka şeyler yaşamaya hazır olmalıyım artık. Ama yine de eski hayatımda birtakım cesaret gerektiren şeyler deneyebilirim mesela. Ama bunların da içten içe birtakım düzenli şeylerle kurulan şeyler olduğunu görebiliyorum. Gerçekten,ne yapmalı ki? Ne yapmalı?

Artık kelimelerin arkasına saklanmak istemem aslında ama,tüm çıplaklığıyla yazınca da tam efektif olmayacak çünkü çıplaklık boyutu da "mainstream" birşey gerçekten. Biraz kendimizi de tatmin etmemiz gerek açıkçası. Böyle söyleyince bir daha yazasım gelmiyor içimden. Tembellik yapasım geliyor.