Belki de kendimi kaybetmişimdir ben uzun süredir mesela,taa o markette kaybolduğum günden beri,her ne kadar sonradan bulunmuş olsam da,korkudan dolayı kaybolmuşumdur,içeri çekilmişimdir,bambaşka birşey olmuşumdur,metamorfoz olmuşumdur.

Ya da aslında belki de yakınlarda bir zamanda olmuştur.Ne zamanlar başladığını aşağı yukarı görebiliyorum.

Herkes,benden başka herkesin birşeyleri var,içlerinde.Bende öylesiye birşeyler yok ki,ölesim geliyor.İnsanları gözlemleme de çok iyi olduğumu düşünüyordum,iyi olduğumu düşündüğüm yegane şeylerden biri buydu,fakat galiba şöyle ki;ben bunu yaparken onlar da beni gözlemlediği için tam performanslı olmuyor bazı şeyler.Kendilerini geri çekiyorlar.Ama ben sadece izlemek istiyordum insanları,konuşmasam bile olurdu.Konuşmak da nereden çıktı ki?Ama,konuşmadan nasıl yaşayabilirdim ki?Nefret ediyorlar sonra.Kötü bakıyorlar,ya da öyle baktıklarını söylüyorlar.Ben mi kıracağım onların içindeki bu laf çatışmasını?Kırmak zorunda değilim,ama bazen,en azından,bazı zamanlarda insan konuşmak istiyor.En yakın kişiler bile bazen anlayamıyor,en uzak kişilerle iletişim kurmak istiyor insan.

Ayrıca,birşey hissetmek zorunda da değilim.Birtakım insanların bu kadar kompleks hissetmesi ya da hissetmemesi umrumda değil,bende hissetmem artık.Gözümün önünden gelip geçmesine izin veririm,transit geçişlere izin veririm,otomobil geçişlerine izin vermem;ama bisikletler geçebilir.