Bu giysiler,bu düşünceler,bu endişeler zaten bana ait değildi ki?Benim amacım neydi herşeyin en başında?Yani daha doğrusu bu düşüncelerin,bu rahatsız edici düşüncelerin oluşmaya başladığı zamanlardaki amacım neydi tam olarak?Neden böyle olmaya başladı ki?Şu anda amacım pek tabii ki de bütün bunları dışarıya yansıtmamak,eşleştirme,senkronize yapmamak diğer insanlarla.Arkadaşa ihtiyacım olduğu söylenebilir mi?Hayır.Sadece,rahatlamaya ihtiyacım var.Yaşamak oldukça zor geliyor bana.Bu endişeleri neden benimsiyorum ki bu kadar?Eğer onları benimsemezsem ne olur ki?Ölür müyüm?Fakat,onun dışında ana amaca yönelmiş olurum biraz daha,ve daha farklı birşeyler olabilir.
Peki ya iyi hissetmek?Bana iyi hissetmek,hep karşılığında birşeyleri götürecekmiş gibi geliyor.Artık,yanında birazcık da olsa iyi hissedebileceğim insanlar da kalmadı.Olayın en başından beri bakarsak,aslında kendimden birşeyler kattığım ve gerisini düşünmediğim için onların yanında iyi hissediyordum.Kendi başıma iyi hissetmeye kalkışırsam,kendi içimde daha derinleşmem gerekmez mi ve bu da beni daha içe kapanık yapmaz mı?Eğer ki öyleyse,belki kendi içimde daha mutlu olduğum için,diğer insanlar da mutlu olabilir benim mutluluğumdan.Bunu garip bir şekilde kendimi hapsetmek için kullanmazsam,ne ala.Gerçi,baya saçma durumlar var aralarda.Para kazanmak,para kazanıp nereye harcayacağını bilemezken,birden para kazanmaya devam etmek zorunda olduğunu unutmak gibi.
Ama yine de elimden gelmeyen,o sırada hazır olmadığım ve içten içe pişman hissettiğim durumlardan birisi de insanlarla düzgün iletişim kuramamak.Öylesine zorlu bir iletişime zorluyorum ki hem kendimi hem de onları,farkında olamıyorum.Gerçi bunu da niye yapıyorum,tabii ki iyi hissetiğim insanlar bunlar ama,böyle yaparak zorluyorum bunu.Sürekli aklımda uygulanması gereken şablonlar olmasa,acaba diyorum onlar yüzünden mi bu kadar evhamlı oluyorum,yani onlar olmazsa gerçekten de tahmin ettiğim kadar kendimi iyi hissedecek miyim?Bilmiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder