İşyerine ziyaret edip yemek yemek üzere dışarı çıkmıştık.Daha doğrusu,iş yerine ziyaret etmek için geç kaldığım için direkt olarak yemek yedikleri yere gittim.Geldiğimde,yemeklerini bitirmişler,üzerine sigara-çay içiyorlardı,haliyle böyle bir durumda muhabetlerini bozmamak için yanlarına sadece selam verip oturdum.Kendi aralarında koyu bir sohbete dalmışlardı ki yine unutulmuştum,ama önemli değildi sadece normal bir insandım.Sonra o dönüp beni tanıştırdı diğer arkadaşlarına,şöyle bir gülümsedim,adıma yapılan esprileri hoşgörüyle karşıladım ve sohbetlerine az çok katılmış oldum.Kendimi iyi hissetmeye başlıyordum neredeyse.Sonra ufak bir sessizlik ardından,"yemek yer misin?" diye soruyorlar bana.Olur diyorum.Gidip yemek söylüyorum,onların adına.Sorduğu soruya ve sarfettiği çabaya değmiyor sanki,o kadar sempatiyle soruyor bana fakat yine yemeği gidip ben alıyorum.Çay da söylüyorum galiba üstüne,yok söylemiyorum.Sonra geliyorum yerime oturuyorum yine.
Ben yokken birazcık sohbet sanki ateşlenmiş gibi.O yine saçma sapan esprilerine eskiden olduğu gibi devam ediyor.Arkadaşları hiç de olgunlukla karşılamıyor,onunla beraber oluyorlar.Ben ise bir tarafta değilim,sadece izleyiciyim,zaten onlar da o kadar oyuncu değiller,ben sadece kenardan hayatı seyrediyorum onlar yarı-oynarken.Bir soru daha geliyor,hoş bir sempatiyle cevaplıyorum.Sonra yine izlemeye devam ediyorum,izlerkene bir yandan düşünüyorum;acaba buradaki gibi hep böyle zaten daha fazla ne yapılabilirmişlik gibi bir his mi hissedecektim acaba oradayken de yoksa daha başka mı diye düşünüyorum.Daha nasıl olabilirdi ki diye düşünüyorum içimden.Verip vermediklerimiz,veremediklerimiz kadar alıyoruz zaten işte.O zaman sıkıntı yok sayılırdı,sıkıntı bendeydi.Böyle bu tür ortamları,belki şu anda o kadar da çekici gelmeyen,çok uzak kaldığım ortamları bile kolay bulamıyordum ki.Bunlardan uzak kalınca,öylesine kötü hissediyordum ki.Kötü hissetmemem gerekirdi,eskiden böyle yapmıyordum demek isterdim gönül rahatlığıyla fakat,eskiye dair hislerimi bilerek körelttiğimi hatırlıyorum.Tamam,belki eskiden yapmadığımı hatırlıyorum,ama yapmamak değildi ki önemli olan,başka bir yaptığım davranışla,o davranışın hissettirdiği şeyleri hissetmekti önemli olan şu anda.Bunu yapıyor muydum?Bilemiyorum.Bunun da artık bir önemi olduğunu düşünmüyorum da.Bu kendimi eğlendirmek için,zaten çok uzun zamandır bende bulunan birşeydi çünkü,artık kendi kendimi eğlendirme yollarını bulabilecek kapasitedede olduğumu düşünüyordum,ya da bulmak gerektiğine inanıyordum.Fakat şu anda masaları,duvarları,ışıkları inceliyorum.Nasıl mutlu olduğum,daha önceden nasıl mutlu olduğumu,ya da daha garibi mutlu olurken nasıl hissettiğimi hatırlayamıyorum.Bu beni o kadar da üzmüyor.Hatta şu andaki mevcut hayata daha çok bağlıyor gibi.Bundan istifade,onları izlemeye koyuluyorum:O yine aptalca esprilerine devam ediyor,arkadaşları da karşılıklar veriyorlar.Sanki birazcık ilgisizlik hissediyorum kendi üzerimde.Ama o kadar çok değil.Ne yapılabilir ki daha,diyorum.Elimdeki son döner parçasını da yiyorum.Onlar birer çay daha söylüyorlar.Galiba ben de söylüyorum.Söyledim mi?Ne zaman söyledim?Ah.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder