İçimden hiçbirşey geçmiyor,eskiye dair hiçbirşey.Bahane ulan bunlar diyorum,bahane,başka birşey değil,ama tekrar geri döner mi birşeyler bilmiyorum.Geri dönerse,şöyle bir çözüm yolu,stratejisi uygulayacağım:Bilinmezliğe süreceğim herşeyi.Veyahut,sadece benim hissettiğim birşey olarak kalacak bu,başka kimsenin hissetmediği ve bundan dolayı da anlayamadığı birşey,bu nedenle aslında böyle bir sorun olmamış olacak.Hiçbir sorun olmayacak.Gelecekte birşeyler aynı noktaya gelebilecek mi peki?Hayır.Hepsini reddediyorum artık.Şu anki halimden son derece memnunum,ve kimseyi artık kendi mıntıkama sokmak istemiyorum,sonuçta,onları bu şekilde zorlayabildiysem bile kendi içimde bu bile benim isteğimledir,istemeseydim kimseyle iletişim kurmaya da bilirdim,hiçbirşey.Sadece kendi sınırlarımı bilmediğimden,hatırlatılmaya ihtiyacım vardı,ehh,böyle bir hatırlatılmaya ihtiyacım varsa demek ki nasıl sandığım kişi değilmişim meğer,yani aslında üzülmüyorum buna pek,ben bunu istemiyordum tam olarak sadece yani ben zaten aslında bunu istiyormuşum diyebiliyorum kendi içimde ve yoluma devam ediyorum.Ama artık bu ihtiyacı da ortadan kaldırmış oldum sanırım.Çünkü böyle bir rahatlık mentalitesini ortadan kaldırdım en başta.Allah sonumuzu hayretsin.

Ama şöyle de birşey var,onlara pek zarar vermese de,benim açımdan yine çok kötü insanlar değildi,kimse o kadar kötü değildi,fakat aslında bakarsak,ben insanlara nasıl davranıyordum ki?Bilmiyorum,bu da lanet olasıca bir zindandı zaten,sonuçta yine olması gereken olmuştur diye düşünüyorum,yani aşağı yukarı böyle olurdu hep.Önemli değil,zaten tüm herşeyi bir anda yapmaya çalışıyorum hep,birşeyler de olmayıversin.Kendime yüklenemem bu kadar.

Peki ya kendime ettiğim zulümlere ne demeli?Peki ya bunlar benim kontrolümde değildiyse aslında?Ya da gerçekten zulüm etmiş miydim?Belli ki kendimi sürekli birtakım saçma insanlarla meşgul ettim,onlardan tamamen farklı,sadece saçma insanlar.Aslında onlar saçma değil,ama davranışları aşırı saçma ve isterikli.Sanki içimdeki birşeyler ve onlardaki birşeyler birleşiyor ve birbirini tamamlıyor.Ama aslında hiç de öyle göründüğü gibi değil,bir yerlerde boşluk var burada.Bilmiyorum nerede var ama,bir yerlerde var işte,ben ne yaptım,onlar ne yaptı?Birbirimizi çürüttük sadece,yıprattık.Ama sanırım,onların ki sadece sonsuz yeniliksizliğin,çürükçüllüğün ve sürekli aynı yere takılıp kalmanın getirdiği birşey olsa gerek,yani kendi içinde aşılamazlıktan nefret etmiş olabilirim belki bu da bir yerde tamamlamış,tamamlamış görünmüştür birşeyleri.Aslında bunları da biz yapıyoruz zaten,bunları biz yapmasaydık,ne kadar da yalnız olurduk ki...Ve genişlettim,birçok şeyin her zaman yanımda olmayacağını düşünerek,bazı şeyleri gevşettim artık.Ama yine de gelecekteki bir zamanda böyle şeyler olursa ne yaparım bilmiyorum.Neyi ne yaparım?Nasıl kandırırım yani kendimi,onu diyorum.Şu anda böyle birşey düşünmüyorum,çünkü yazıyorum belki,ondan.Ama ya gerçekten insanlara ihtiyaç duyarsam?