Peki,şimdi biraz da self destruction yapalım o zaman.Mesela zaman zaman,belki yaptığım,ama belki de çok daha derinlerden yaptığım kötü birşey olan asıl eylemin,asıl ifade edilişini tartışmak istiyorum kendi içimde.Yani aslında bu yapılan eylem çok daha bağımsız bir eylem olabilir gerçekten,benim elimde olmayan birşey olabilir,ben birşeylerle sürekli bunu ifade etmeye çalışsam böyle olduğuna kanaat getirmeye çalışsam da belki de aslında hiç uzaktan yakından birşey yapamadığım ve sadece açıklamalar bularak birşekilde kendime,kendim yaptığım imajını vermek istediğim bu davranışlarımı,düşüncelerimi açıklamak çözmek istiyorum kendi içime.Böylece artık kendimce bir mutluluk boyutu elde edebilirim.

Başka insanlar da yaptığı için de mutlu olmak da ne demek oluyor ki gerçekten?Başka insanların kabul edilişi yoktu hani içimde?Bu nerden geliyor yani işime geleni sayıp işime gelmeyeni saymıyor muyum?Asıl mutluluk,içimde hissettiğim ve duyumsadığım,sade ve her zaman hissettiğim birşey değil mi?O zaman neden bunu sürekli ifade etmeye çalışayım ki?Durduk yere de muhtemelen bu mutluluğu kendi kendime duyumsayabilirim,fakat o zaman hayata adapte olamayabilirim zira hayat bu kadar durduk yere gelişmiyor,hayatın durduk yereliği ile benim durduk yerelik boyutum uyuşmuyor ve sonuçta eylemlerle berbat edilebilen bir mutluluk oluşuyor kendi içimde.Belki,insanların arasına karışarak birşekilde halledebilirim,ama insanların arasına karışmak da az önceki yazdığım şeyden dolayı pek mümkün değil,sürekli huzursuzluk hissediyorum,bunu da yine açıklama ihtiyacından,sürekli herşeyi açıklama ihtiyacından gelen birşey olsa gerek diye düşünüyorum.Eğer hiçbirşeyi bu kadar böyle delicesine açıklama ihtiyacı duymasam,belki birşeyler yapabilirim.Böylesine düşününce herşey karmakarışık olabiliyor,insanların arasına karışmak diyince,nasıl bir karışmadan bahsedildiği sorunu ortaya çıkıyor,onların istediği gibi bir karışmak akla geliyor ilk olarak zoraki,çünkü eğer onların istediği gibi bir karışma değildiyse,dışlanmak pek tabii ki de mümkün,ve kötü davranılmak,yüz çevirilmek ve burun kıvırılmak.Önceki geçmiş herşeyi unutmalıyım,ama pek tabii ki herşeyi,tüm hayal kırıklıklarını,makinanın çalışışını.

Her neyse,mutlu bitmek zorunda değil ki bazı şeyler,yani iyi hissetmek zorunda değilim sonuç olarak.Hatta,default halim iyi olmak zorunda da değil.Çok garip ve oldukça saçma şeyler var,aradaki up quarklar,down quarklar filan.Ama hepsi ben varsam var.Ben yoksam zaten hisseden birşey olmayacağı için varlığı da yokluğu da ilgilendirmez beni.İyi hissetmenin de ne işe yarayacağını bilmiyorum,ama mesela şu anda aşağı indim ve yukarı geldim,bambaşka şeyler düşündüm.Tıpkı eskiden olduğu gibi.