Bunun üzerinde o kadar düşünmeden de yaşayabilirim aslında birşekilde.Ama o kadar uzundur böyle yaşıyorum ki,nasıl yaşayacağımı bilmiyorum.Sürekli izlemekten gelen bir içgüdüyle insanların davrandığı gibi davranmak geliyor içimden,nasıl durdurabilirdim ki bunu?Başka bir çarem yoktu gibi.Bu o kadar da önemli değildi aslında,üstelik başıma belalar açabilecek kapasitede bir saçmalık.İnsanın özgürlük hakkını ihlal edecek derecede birşey bile sayılabilir.
Bundan sonra hikaye mi yazsam acaba diye düşünüyorum,çünkü oldukça ilgi çekici geliyor bana.Böylece insanları izlemek zorunda kalmam.Sürekli değişimlerimden haberdar etmek zorunda kalmam kimseyi.Herhangi bir yüz,herhangi bir imge hakim olmaz değişimlerime,ya da değişmezlerime,duygularıma.Sonuçta,kendimi belli etmezsem kimse gelip kolumdan tutup da özgürlüğümü elimden alamaz.Fakat yine de bu özgürlük mantıklı bir özgürlük değil,o andaki mukavemetimle birleşmeli,ve daha güçlü birşey olarak,direniş olarak ortaya çıkmalı.
Belki de bana karşı yapılan herşeyi savunuyorum bile,üstelik bana karşı olduğu karşı taraf tarafından bilinse bile.Sonra devam ediyorum o savunmaya.Hani bazen,insanlar rastgele birşeylerden konuşurlar,birbirlerine görüşlerini sunarlar,bu birazcık da olsa bir bütünlük oluşturur,beklenmeyen birşey beklemezsiniz karşıdan.En azından benim beklemediğim söylenebilir,ki son derece iyi takip ettiğimden bu bütünlük gözümden pek kaçmaz,ya da belki aslında kaçtı da hiç haberim olmadı,bilmiyorum.Sonuç olarak bu geçerli bir ölçüt değil hiçbirşey için.Sadece kendimi rahatlatıyorum belki de bazı şeyleri metaya uydurarak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder