Kendi kendime konuşuyordum çünkü. Otobüs kalmamıştı, taaa en geri durağa yürüyordum yurda dönerken. Şarkı söylüyordum, bir yandan da kendi kendime konuşuyordum. Nedense "arş ileri, marş ileri, dönmez geri." diye devam eden marşı söylüyordum. Bir yandan da kendi kendime konuşup duruyordum, hatta bir ara kameraya denk geldim. İçimden "ben deli değilim kamera bey." diyesim geldi ve bunu yaptım. Çok komik geliyordu bu yaptığım hareketler ve mutlu oluyordum. Biri görse ne yapardı? Başlarım birinin görmesine. Ben böyle yapsam bir daha kimseyle muhabbet etme ihtiyacı hissetmem. Acaba toplum içinde de yapsam mı bunu?
Zaten sonrasında kayalıklara da "sayın kayalıklar, ben deli değilim." diyesim geldi ve bunu da dedim. İçimden geliyor, ilham geliyor böyle. Sonra zaten karşıdan birisi geliyordu, sesimi kestim. Ama sinir oluyorum. Niye kesiyorum ki abi sesimi? Ben deli değilim. Değilim! Deliysem bile beni siz delirttiniz! Ben ne yapıyorum kayalara konuşmaktan başka, kime ne zararım var? İnsan bir gelir sohbet eder, hal hatır sorar. Ama yok. Varsa yoksa kendi kendine konuşamazsın, ya da sen gelip konuşacaksın yoksa biz seninle konuşmayız. Bıktım.
Kendi kendine konuşmak delilik değildir! Başlattırmayın şimdi psikiyatristler. Ayık olun. Dernek kurarım, kendi kendine konuşanlar derneği diye, bizi durduramazsınız. Abuk sabuk bilim dediğiniz şeyler bizi durduramaz. Deliysek bile bizi siz böyle yaptınız, bunda sizin de etkiniz var. O yüzden bizi ilgilendirmiyor.
Böyle işte.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder