İnanılmaz derecede kötü hissediyorum artık,insanların gerçekliğine inanamıyorum.Yakın arkadaşlar bile öyle şeyler yaptılar ki..Ama bunu anlamam için de yaptılar biraz da,çünkü aşırı şeyler bekliyordum onlarla konuşurken.Peki ama,insan onca yıldır öğrendiği şeyleri nasıl unutabilir ki?Üstelik,keşke bana önceden söyleselerdi bunu,şimdi tam onlara daha yakınlaşmışken,onları insan olarak görmeye başlamışken bunu yaptıklarında,çok tehlikeli olmaya başlıyorum.Kendime zarar vermek istiyorum,sevdiklerime zarar vermek istiyorum.Uzaklara gitmek istiyorum buralardan,anlıyorum,sıkıldılar tabi benden,benim bu hallerimden.Sonuna kadar haklılar birşey diyemiyorum.Ama eğer seviyorsalardı beni arkadaş olarak bu işi en başında söylemeleri gerekirdi.Artık en yakınımda olanların bile gerçekliğine inanamıyorum,yatarken biri gelip beni alacakmış gibi geliyor,bu yüzden her 10 saniyede bir uyanıyorum.Benim hiçbir zaman bir içim olmamıştı ki?Ben diye birşey olamadı hiç..Neden?Çünkü hiç acı çekmedi bu ben denen şey.Acı çekmediğinden dolayı da o kadar ilgi çekmiyor kafamda,bende bulamıyorum onu böylece.Geceleri kurcalıyorum birşeyleri,ya da gece uyandıktan sonra eski anılarda arıyorum,ama hiçbirşey bulamıyorum.Eski hiçbir şey kalmadı artık bende.Herşey onlarınmış meğerse,bana birşey kalmamış ki...Artık bu yaştan sonra insan nasıl acı çekebilir ki?

Ama bazen de düşünüyorum,belki de onlar da biliyorlardır,yani onların da belki hiç içi olmamıştır.Bunu bilmeden,ya da yanlış bilerek yaşıyorlardır,beni dinlerken aslında dinlemiyorlardır,bir yerde beni aldatıyorlardır.Eğer öyleyse bile yine de sonsuza kadar haklılar ya,neyse.Artık bir amacım da kalmadı.Sadece kusuyorum günden güne,2 gündür yemek bile yiyemedim düzgünce.Yedikten sonra kusasım geliyor çünkü.Bende sokaklarda dolaşıyorum düşüncesizce,o krizin,o çok şiddetli krizin gelişine hazırlanıyorum.Yollarda dolaşırken düşünmüyorum bile,düşüncemi o krize saklıyorum.Ama bir dahaki krize hayatta kalabilir miyim bilmiyorum.Herşey kayboluyor çünkü,göremiyorum bile artık.

Şimdi aşağı yukarı anlıyorum ki,onları güzel yapan tek tek ruhlarının güzelliği değil,birleştikleri zamandaki o hatalarının hepsinin kaybolması.Adeta,benim tek başıma bir toplumu ifade etmem gibi(zaman zaman böyle düşlüyorum kendimi),onlar da birleşince tek bir toplum oluyorlar,hiçbir hataları gözükmüyor.Buna bir de oyunculuk eklenince extraordinary birşey çıkıyor ortaya.

Ama neyse ki,ya da ne yazık ki,diyelim,içlerinden birisiyle tek konuşunca,hemen zayıflıklarını belli ediyorlar,daha doğrusu,pençelerini gösteriyorlar.Ama tek halde bile o kadar güçlüler ki,ben tek başımayım.Ya da öyle sanıyorum.Ben savaşmak istemedim ki zaten,sadece bu düzeni anlamak istedim.Burada anlaşılmayan,garip şeyler dönüyordu.

Ya da belki hepsi bendeki şizofreninin yarattığı birtakım şeylerdir,bilemem.Öyleyse eğer,beni affetmeleri gerekir.Çünkü teknik olarak onlara herhangi bir kötülüğüm de dokunmadı,bunlar sadece şizofreniden gelen şeylerdi.Fakat böyle olsa bile,onların beni affettiğini farzetmek zorundayım,onlarla bu haldeyken yüzyüze görüşemem,kahrolurum eğer böyle birşey olursa.

Bundan sonra ne yapacağımı bilmiyorum,hayatımı idame ettirebilecek bir ivmem var,güzel bir üniversiteye yerleşip iyi kötü insanlarla ilişki kurup tekrar aynı duruma düşmemek mecburiyetindeyim.Ya da yeni yerler keşfetmeliyim,mesela köyüme gitmeliyim,ana tarafının köyü ya da baba tarafının köyü.Köylüyüz ne de olsa birçoğumuz.Değil oralarda,buraların biraz dışarısında bile dolaşınca,kendimi yenilenmiş hissediyorum,eğer oralara gidersem,çok mu yenilenmiş olurum da dönünce tekrar mı hasta olurum,bilinmez.

Ben artık insan istemiyorum hayatımda,birkaç kitabım,birkaç defterim olsuın,anılarım bile olmasın.Hepsi yalan yanlış hislerle doldu zaten artık.Yeniden yaşarım hayatı kitaplarımla.Tabii krizlere de hazırlanarak.Bu krizleri hatırlamak bile kahrediyor beni.Psikoloğumla görüşeceğim artık.

06-07-2014

Go home,you re drunk and sick!

Dipnot:bu bahsedilen günde çok fazla pilav ve köfte yemiştim,hannibal izlemiştim 2.sezon 14.bölüm,ve turgenyevin babalar ve oğullarını okumuştum.Bunların da etkilediğini düşünüyorum şimdi.