Aslında,içimde bir yerde bunların kendi planladığım bir oyun olduğunu biliyorum.Ama ne zaman planladığımı hatırlamıyorum sanki,belki o gece ya da gündüz olabilen yarı uykularda,ya da hafif kestirmelerde planlamışımdır bunları kendim bile farkedemeden,ya da farketmişimdir fakat unutmuşumdur.Bu oyun hafiften ortaya çıkarsa,çıplak kalabilirim belki.Bu beni çok daha kötü hissettirebilir.Ya da güçsüz kılabilir.

Aslında pek birşey istediğim de yok,sadece yaşamak istiyorum biraz biraz.Ya da eğer öleceksem bile,ölürken kendimi kandırmak istiyorum,ama olmuyor,insan ölürken düşünemiyor ki kandırabilsin kendini.Diğer insanların da bunca acı çektiği,ya da çekmiş olabileceği gerçeği de hafifletmiyor durumu.Çünkü,neden tam bilmiyorum ama,sanki hem böyle olup da hem bunları unutmuş gibi çok neşeli dolaşmaları çok garip geliyor bana.Benden,garip gözüktüren şeyi yok etmemi bekliyorlar.Oysa bu da çok zor,profesyonel yardım almam gerekir bunun için.Onların da bir zamanlar benim kadar çaresiz olduklarını anlamam için.Aslında onlarla da hiçbir sorunum yok,çok huzursuzum ben sadece.İnanılmaz huzursuz.Onların mutlu yüzlerini gördükçe,acaba gerçekten ne hissettiklerini düşünmeden edemiyordum,en azından son bir kez görebilseydim şu anda tam emin olabilirdim,çünkü daha iyi görüyorum artık eskisine göre.Çünkü yadırgamıyorum kendimi,eskisi gibi birşeyler kaçırdığımı düşünmüyorum onlar sürekli birşeyler konuşurken,birşeyler peşinde koşarken.