Bazen,kendi insanlarımdan bile korkuyorum.O önceden kurt iken,onları alıp üzerlerine koyun postu giydirip,beni dinlemek üzere aldığım insanlar.Sanki birgün,o postu yırtıp beni parçalayacaklarmış gibi geliyor.Bundan çok korkuyorum,yanlış bir laf edip de onları bunu yapmaya cesaret etmeye zorlarım diye korkuyorum.Hep acıyı geçiştiriyorum,bir acıya çok üzülecek kadar sıkmıyorum hiç kendimi,yoksa kötü şeyler olabiliyor.Bu da bazen nefes alıyorum,şiddetli şiddetli,kaburgalarımı kırana kadar nefes alıyorum.Sonra biraz güçlenince düşünüyorum,acaba gerçekten yaşadığımız güzel olan,gerçekten güzel olan hiçbirşey yok mu?diyorum kendi kendime.Herşey,bir yanılsama mı yani diye soruyorum kendime.Herşey biraz acı,ve biraz tebessüm,birazcık da mimiklerden mi ibaretti diye soruyorum kendime.Gerçekten insanlar birbirini anlayamaz mı diye soruyorum,sandığım kadar.Ama cevap alamıyorum.Belki de insanların birbirini sandığım kadar anlamasına gerek yoktur,oysa bu da bir yanılsama.İnsanlar birbirini anlamıyor belki baştan,ben birbirlerini anladıklarını sanıyorum,o güzel yüz işaretleri,sanki birbirlerini anladıklarından dolayı oluşuyor,birbirlerini anlayıp kafa sallıyorlar,gülümsüyorlar.

Bende ne sorun var ki o zaman diyorum.Bana baştan böyle öğretmişlerdi sanki,annemle oynadığımız o saçma,daha doğrusu değişik oyundan gelen bir huy diyorum.Annem gerçekten nasıl hissediyordu acaba bunları yaparken?Annemle aramda bile bu kadar büyük bir uçurum var mıydı acaba gerçekten?Nasıl bir acı onları bunu bile yapmaya muhtaç hale getirdi?Nasıl onlar buna bile kanaat getirebildi?Nasıl kendilerine bu kadar acımasız olabildiler?Nasıl bu yaşa kadar yaşayabildiler?2000 yıllık bir yanlış anlaşılma belki de herşey.Ama bilmiyorum,fakat yazdıkça açılacağını hissediyorum.Belki de artık o garip histen kurtulurum,belki de aslında hiç acı çekmemişimdir,başından beri yaşadığım bazı hisleri acı olarak kavramak zorunda kalmışımdır.Bundan dolayı da gerçek acıları kavrayamamışımdır,fakat gerçek acı da nedir ki?

Diğer insanların,en azından birkaçının,içinde benim hissetiklerimin çok çok azını bile hissettiklerini bilebilsem..Belki ağlayabilirdim böylece,birazcık rahatlardım.Belki de bunlar gençlik bunalımıdır,fakat insanlar o kadar sahte ki,bunu söyleyen tüm insanlar yaşlı,onlar yaşamaları için insanların böyle şeyleri legal görüyorlar.

Belki de acıları bastırmak denen şey yüzünden,iyi şeyleri de bastırmışımdır.Çünkü hissettiğim ve hissetmiş olduğum birçok şeyin sahte olduğunu düşündüğümden,iyi olan şeyleri de bastırmışımdır.Fakat,bunlar da nedir ki aslında?Gerçektirler mi?

Fakat yaşadığım acılar da mental şeylerdi hep.Gerçekten acı değillerdi,ben hiç dayak yemedim mesela.Dayak yeme meraklısı da değilim.

Belki de hiç birşey istemiyorumdur aslında.