Nefes alamıyorum,çok zorlanıyorum.Galiba fazla bir ömrüm kalmadı gibi birşey.Her seferinde daha fazla nefes almak istiyorum,bağımlılık yaptı galiba bana tam geçen seneden beri nefes almak,yaptığım tek zevkli şeydi çünkü.Belki de farkında olarak yaptığım tek şeydi,hayatımın geri kalanında daha çok bir kurban gibiydim.

Çalışma da yapmadım hiç aslında,geleceğim için çalışmayı reddettim.Her an ölünebilecek dünyada,hafızamda ara ara uğrayıp düşünmek üzere bir tarafta duran bir gelecek düşüncesi,düşünme odası,düşünme bölgesi diyelim;bana fazla geldi.Ben hafızamın tamamını zaten yaşamaya harcıyordum.Ekstradan bir de gelecekteki bir zaman için yaşamaya harcayamazdım.Aslında yaşamaya da harcamıyordum hiç,önceden gelen sorunlarım vardı.Belki bu 200 ü aşkın yazıyı oluşturmam için bana baskı yapan sorunlar.

Geciktirebilirdim bunları ama,henüz ruhumu kaybetmeye hazır değildim.Ama benden başka herkes ruhunu kaybetmiş gibiydi sanki,yani hem o andaki şimdiki zamanda tanıdığım insanlar,çalışmaya çalışan insanlar;bunların pek ruhlu bir taraflarını göremiyordum.Saklıyorlardı.Hususi olarak benden mi saklıyorlardı bilmiyorum,ama saklıyorlardı birçoğu.Birkaçı saklamıyordu,fakat bilmiyorum artık onlardan haber almıyorum.

Sorunların önemli bir kaynağı da geçmişim.Geçmişimle ilgili neyden hoşnut değilim bilmiyorum,birşey söyleyemiyorum.Şöyle tekrar bir gözden geçirirsek;toplam 20 insan tanımışımdır bahsettiğim geçmiş aralığında.

Bilmiyorum,hatırlayamıyorum.Fakat hala acı veriyor.Bir şekilde özlüyorum bu insanları.Ama tamamen değil,bazı özelliklerini sanki.Kendilerine söylemek istemiyorum,kesinlikle çok zalimce bir karşılık verecekleri için.Sanki onlar için hiçbir insan benim yaşadığım şekilde yaşayamaz,ya da benim sevdiğim şekilde sevemez birşeyleri.Anormalim sanki onlar için.Bu düşüncelerini bazen ben de destekliyorum,yani bir kişiye nasıl yaklaşırsanız öyle karşılık verir,ben de öyle yaptım hep;ben de anormal olduğumu kanıtlamaya çalıştım.Bunu seçmedim,içimden geldiği için yaptım.Fakat kimse sevmedi beni.Yeterince eğlenceli değildim sanırım.Ama seviyordum da onları,onlar benim için çok eğlenceliydi,çok içtendiler.

Ben zaten birilerini eğlendirmek amacında değilim ki,kendime eğlendirebilsem yeterli.Ki çoğu zamanda eğlendirebiliyordum,fakat dış dünyada değil.

Fakat sanki bir dışa patlama durumuna maruz kalacakmışım gibi hissettim,panik oldum ve tehlikede hissettim.Bundan kaçmadım,bunun neden olduğunu anlamadım,hala anlamış değilim.Sormaya da cesaret edemedim,çünkü yine hassastı,her an bir dışa patlama olabilirdi.Her an herşey olabilirdi.Ama sevmiyorlardı beni.Beni diğer başka insanları sevdikleri kadar sevmiyorlardı,yani birkaçı hariç bu böyleydi.Ya da diğer başka insanları sevdiklerini düşünüyordum,ve beni o kadar sevmediklerini düşünüyordum,bunu gördüklerimden çıkardım.O an bu beni rahatsız etti,ama birşey yapmadım,ayrılmadım.Yüzüme bakmıyordu kimse,yazık olduğunu düşündüm birşeylere.Ben birşeyler vermiştim buraya,ama ne verdiğim de muhtemelen bilinmiyordu,yani sanıyorum birkaç insan harici bilinmiyordu.