Kafamda bir süre önce,yaklaşık 2 saat önce birtakım yenilenme düşünceleri geçiyordu,fakat izin vermedim bunlara.Herşey bana çok zor geliyor,nefes almak da dahil.Bırakamam da kendimi öyle,hayır bu olmaz.Neden olmaz?İyi hissetmeyeceğimi biliyorum çünkü.Bırakırsam hiç iyi hissetmeyeceğim.Çünkü kendimi bıraktığımdaki form,ölü bir form;ölü bir ben.Normalde ölüyüm ben çünkü.Sevmiyorum kendimi hiç.Üstelik kendimi bırakırsam ölü olsam bile,öldürürler beni.Öldürmek zorunda kalırlar.Birşeyler var öylece anlatamayacağım.Sevdiğim birşeyler de yok.Dolayısıyla artık yapmak için kendimi zorlayacağım şeyler de yok,mesela yaşamak.Önceden vardı kesinlikle sevdiğim birşeyler.Ama artık yok.

Elimden iş gelebilir,gücüm kuvvetim yerinde fakat sağlığım çok kötü son zamanlarda.Pek çok kimsenin beğenmeyeceği şeyler.Aslında kendimi geliştirerek daha kaliteli işler yapabilirim ama istemiyorum kendimi geliştirmek.Ayrı bir derya bu çünkü.Kafamı takmak zorundayım bunlara,o kadar kafamı taksaydım ben birşeylere bu salak saçma para getiren şeylere mi takardım?Hem de niye?Para almak için karnımı doyurmak için vesaire.

Üniversite okuyorum fakat içimden pek birşey gelmiyor,ne bu mesleği yapmak,ya da yapmaya çalışmak.Sevmiyorum ki hiç.Ama intihar da edemem öyle.Şu anda her ne kadar istesem de olmaz.İçimden gelmiyor bu eylemi tamamlamak.

Kitap filan okuyorum sürekli,bu beni birazcık rahatlatıyor,uyuşturuyor.Ayırıyor beni dünyadan filan.Keşke ölsem artık.Gerçekten,daha fazla mutlu olmaya çabalamak istemiyorum ben artık.Ya da başka şeyler istemek gelmiyor içimden.Fakat,tam o ölüm anında işte,belki birşeyler yapmak isteyebilir bünyem.Fakat ölürken akla gelir işte.Lanet olasıca.O zaman pek birşey yapamam,acı içinde ölürüm diye düşünüyorum.

Galiba sevdiğim birşeyler hala var.Ama bunlar,bu insanlar bana tekrar dönmeyecekler.Öyle yapsalar bile,bana ölümü hatırlatacaklar sonuçta.Çünkü karakterleri böyle sanırım.Aşağılandığım bir yaşamı da istemiyorum ben.İnsanların nasıl sürekli birşeyler istediklerine de zaten inanamıyorum.Yalan söylüyor olmalılar,ya da eksik söylüyor olmalılar.Ben umudumu kesiyorum,ama ölmüyorum.Birazcık umudum var işte,ama o da yok olunca ben yok olmuyorum bir türlü.Hala devam ediyor birşeyler.Zaten yaşam dediğin de tam nedir ki?Gördüklerin,duydukların,kokladıkların,dokundukların,tattıkların;belki düşündüklerin.

Görüyorsam yaşıyorumdur mesela.Belki de varımdır.Fakat filozoflar,yok sanırım sadece bir filozof,görmeyi o kadar büyük bir olay olarak görmediğinden sadece düşünüyorum öyleyse varım demiştir.Bence sebebi rüyada da insanın görmesidir,fakat rüyanın gerçek olmamasıdır.Rüyanın beyinde oluşan birşeylerle olmasıdır.Sanırım bu yüzden görme duyusuna pek güvenmiyor bu filozof.Fakat aslında rüyada da varız,düşünüyoruz,hissediyoruz.Birşey gördüğümüzde,beynimize ne mesaj gidiyorsa,ne kadarı gidiyorsa mesajın,belki giderken akım düşümü oluyor,tamamı gitmiyor mesajın,belki tamamı algılanmıyor da,algılanmak da istenmiyor,ya da algılanamaz da.

Sonuç olarak,beynin algıladığı kadar var birşeyler.Varlık da zaten kendi başına bir anlam ifade etmiyor,bir mekan belirtmek zorunda.Mesela bir sandalye var,nerede ki o sandalye?aha şurada.Şu koordinatlarda.Fakat buradaki var olma meselesi ile varlık bir ve aynı şey mi onu bilmiyorum.