Mutlu olmaya çalışırkene...

Bugün çok da özel birşeyler yaşamadım,sürekli ders çalışıp durdum.Daha önceleri yaşadığım onca mutluluğa rağmen şuan,yani bugün böyle şeyler yapmış olmam beni üzüyor.Aklımda sürekli ta oradan buraya nasıl gelebildim,gelmeyi becerebildim acaba gibi sorular dolaşıp duruyor.Ama zaten,2013 ten sonra pek de yaşamayı düşünmüyordum güya,yani içimde o zamandan sonra yaşama isteği kalmamıştı.Bambaşka bir hayata atılacaktım görünüşe göre,gerçek manada insanların arasına atılacaktım.Kendimi rahatlatmak için tanıdığım bildiğim ısındığım insanlar yerine başkalarıyla iletişim kuracaktım.Hoş,epey dağınık meseleler bunlar.Keşke günlük tutsaymışım diye düşünüyorum,birazcık bireysellik duygusu gelişirdi içimde daha mutlu olurdum,bencillik daha doğrusu.

Kendimce onca güzel anı yaşamışken şimdi bu anılarla ilgili herhangi birşeyin kendini hatırlatmaması garip geliyor bana.Bir yerlerde gördüğüm herhangi birşey bile bu anıları aklıma getirebilirken,yani beni iyi hissettirebilirken,şimdi öyle olmuyor.

Her neyse,ben de kitap filan okuyorum.Bir yere kadar rahatlatıyor içimi.Fakat yapmak zorunda olduğum şeylerim de olduğundan,bilmiyorum.Bunalımdayım.İntiharı düşünüyorum sürekli ve mutlu olamayacağımı düşünüyorum.Öyle çünkü.Neden?Cevap yok.Her kelime,her cümle buna bir anlam çıkartmak,nedenini ortaya çıkartmaya çalışmak zorunda değil.Bazen sadece istenir.

Kendimi öldürmeye çalışmamla mutlu olmaya çalışmaya harcayacağım enerji neredeyse aynı.Üstelik,mutlu olduktan sonra kendimi de savunmam gerekiyor sürekli.Kendimi öldürdükten sonra böyle birşeye hiç gerek yok.Olmuyor işte.

Fakat bazen ufak tefek uğraşlarda buluyorum huzuru,gariptir ki.Ders çalışırken biraz mutlu oluyorum gibi,sonra olmuyorum.Çünkü yazıyorum en azından birşeyler,acayip bir şekilde anlama çabaları içerisine girmiyorum.Kendiliğinden anlayıveriyorum bir anda,ya da belki ezberleyiveriyorum.Bu işin sevdiğim tek kısmı,yazmak.

Her neyse,bugün de böyle geçti sanıyorum.Umarım yarın daha mutlu geçer.