Yalnız kalmamak için kendi bulduğum hayalin geri gelmesi,daha doğrusu sanki yeniden canlanması beni çok sevindirdi. Fakat böyle bir hayal nasıl kabul ettirilebilir ki ya da nasıl yaşatılabilir? Ben bu türlüsünü gerçekten çok seviyorum,belki de aslında başından beridir böylesini daha çok seviyordum. Fakat bu,bunun öznesi olan kişilere nasıl açıklanabilir ki? Gerçekten normalde olandan çok çok daha iyi hissediyorum eğer böyle birşey olursa,daha nasıl ifade edebilirim ki? Daha az,çok daha az yalnız hissediyorum böyle. Bu benim sadece nasıl düşündüğüm. Evet,sonuçta bunu başka insanlara zarar vermek,ya da onları küçümsemek amacında kullanmıyorum ki.

Sorun şu ki,kendime uygun yapıda, benim kadar bireysel yapıda bir dişi bulabilseydim belki,sürekli bazı şeyleri sadece ve sadece erkek olduğum için benden beklemezdi,kendisi karşılayabiliyorsa kendisi karsilardi ve boylece sorun kalmazdi.

Simdi bu paragraf su dusunceye dogru gidecek: kizlarin da bazi sebepleri oldugu ve yeterince iyi aciklanirsa gerektigi kadar iyi olabilecekleri gercegi ve benim sonucta normal yollardan da mutlu olabilecegim gercegi.

Ama gerci ustteki paragraftan da bakarsak,insan yalniz kalmamak icin neler yapabiliyor. Gercekten,cok garip ve uzgun hissediyorum. Neden yalniz kaliyorum ki zaten ben? Neden yani? Gereken herseyi yapmiyorum mu? Yalniz kalmamak icin ne yapmak gerekiyor ayrica? Kendimi yeterince disa vurmuyor muyum? Ama olmuyor iste,olmayacak da. Olacagini hissetmiyorum,olabilecek bir gelecek de hissetmiyorum kendimde. Cok gucsuz hissediyorum bunun icin kendimi. Rahat birakin beni. Sadece ve sadece aynada kendimi gorerek de yasayabilirim ben,ne istiyorsunuz benden oyleyse? Canimi almak istiyorsaniz gelin 300 kisi oldurun beni,daha ne? Bu kadar basit. 

Simdi dusunelim,eger boyle herhangi bir durum olacaksa bile,nasil olabilir ki? Nasil bir ben boyle bir durumun icinde bulunabilir? Boyle bir durumu yadsiyorum kendimce. Cok asagilik hissediyorum bazen kizlarin karsisinda. Neden boyle hissettigimi bilmiyorum. İlgi duyduğum bir kızın bir gun ilk kez etek giyip de,daha dogrusu mini etek giyip altina da baska birsey giymediginde onu o sekil gorup onun bacaklarina baktigimda cok utandigimi hatirliyorum. Cok canli seylerdi,hareketliydi,kasliydi,bembeyaz ve cok guzellerdi,damarlari gozukuyordu ustelik. Ama galiba varisti onlar,mavi renkli damarlardi. Hahah Ha ha. Yok be ya,toplardamardi onlar galiba,o zamanki hareketsizligin getirdigi bir toplardamar fazlalasmasiyla alakali diye dusunuyorum. Zaten biraz kilolu oldugundan bahsediyordu,ama hic de kilolu degildi tam sevdigim araliktaydi ki benim icin onemli degildi ki aralik,olurdum onun icin. Nefis bacaklari vardi,bunu o zaman farketmistim. 

Ama artik,is isten gecmisti yani. Ne bileyim,gitti yani artik geri bir donus olamayacagini dusunuyorum. Ne yapacagimi bilmiyorum.