Sevgili,kafamdaki umut eksikliğini,Orhan Gencebay'ın sözü gibi "umutsuz yaşanmaz" diyerekten,içime serpiştiren,ama bir o kadar da imkansız,öyle ki bu imkansızlık,mıknatıstan sınırsız enerji üretme projelerinin aslında imkansız olamayacağını kanıtlamak istermişcesine,ne kadar imkansız olsa da,mıknatıs gbi demiri sonsuza çekip elektrik üretilebileceği gibi,bu umut bana bir sonsuzluğu tutmama,ona inanmamı sağlıyor.Bir gün de olur da tüm bu iç fırtınalarımı farkedip de boynuma atlayacağınız hissini taşıyorum,bir gün belki olur da aramızda telepatik birşeyler olur da durumumu anlarsınız diye inancımı yitirmedim.İşin acı kısmı ise bunların hepsinin ,kendi içimde olup bitmesi.Ben size sizin bana şans verme şansınızı bile vermedim.Ama bazen de iyi ki bu şansı vermemişim diyorum.Çünkü bazen bu platonikliğin beni uzun süredir geliştirdiğini düşünüyorum.Olur da,o kadar gelişirim ki,sizinle benim ilişki yaşadığı bir paralel evrende can kazanırım,ya da o kadar platonikleşeceğim ki,sizi tanımadan size doymuş olacağım,kim ne derse desin,yapacağım bunu.
Bilirsiniz genel geçer şeyler benim için çok önemli değil.Sizinle pek konuşmam bilirsiniz,bu yüzden bana zaman zaman nefretle bakardınız,bu da beni daha da platonikleştirdi.Eğer olur da bir gün benimle konuşmak mecburiyetinde kalırsanız,bu gerçeği gözlerimden(ya da gözlemimden) ya da ağzımdan kaçıracağımdan çok korkuyorum.Takdir edersiniz ki dünyanın yükünü sırtımda taşıyorum,bir bakışınız beni yıkabilir.Bu kadar platonikliği sanki tek bir ana sıkıştırmak istiyor gibiyim,ama böyle birşey ne derece mümkün bilmiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder