Mutsuzluğum...

Çok mutsuzum. Ders çalışsam, çalışamıyorum. Matematikten kalacağımı biliyorum, fakat mezun olmayı da çok isterdim bu bölümden. Ama yapamıyorum ki. Nasıl yapayım? Çok karmaşık geliyor bana. Çalışırken ki halimle sınava girerken ki halim farklı oluyor, yapamıyorum bir türlü. Ciddiyeti sağlayamıyorum. Yapamayacağım galiba. Bölümü okumasam, ailemi unutmalıyım ve yoksaymalıyım artık kafamda. Ki zaten fazla bir artıları da olmadı barınacak yer dışında. Barınacak yerim olmasaydı komple bambaşka bir hayatım olurdu belki, şu anda bana yapılması zor gelen şeyleri yapmak zorunda olduğumdan yapardım.

Ama ölümü düşününce mutlu oluyorum, tüm bunların hepsini düşünmekten kurtuluyorum bir anda ölünce sonuçta. Gerçi düşünmek zorunda mıyım onu da bilmiyorum. Ama ilgi duyduğum, kesinkes yapabildiğim birşey de yok. Beceriksizim. Birşeyler karalıyorum böyle belki ama ben bunu birşeyden saymıyorum. Hiçbir işe yaramıyor ki bu? Yarayacak gibi de görünmüyor. Ama biraz daha iyi hissediyorum işte. Bir yandan da kara kara düşünmek zorunda hissediyorum. Başka ne yapacağım? Aç mı kalacağım?

Başkasının altında çalışmak istemiyorum, sinirleniyorum çabucak. İntihar mı etsem? Neden bu kadar düşüneyim ki? Tırlar geçiyor yaşadığım yerin yakınından ve de en az 70-80 km/saat hızlarla geçiyorlar. Kaldırımda dururken belki bir veya iki adım atsam ölü çıkıyorum birkaç saniye sonra.

Ama ölmeden önce yapmak istediğim bazı şeyler var. Bunlar benim için çok kolay şeyler, ama biraz sabretmem gerek. Bu yapacağım son birkaç şeyin kimseye bir faydası yok, bana bile. Öylesine birşeyler. Aslında yapıp yapmamamın da önemi yok, sonuçta öleceğim için. Ama yapmak istiyorum, ölmeden önce birazcık da olsun kendim için birşeyler yapmak istiyorum. Yapabileceğim çok küçük, en küçük şeyler bunlar. Bunları yaptıktan sonra belki biraz mutlu olurum, ölmek için kendimi daha iyi hissederim.

Bilmiyorum, bilmiyorum, bilemiyorum. Biraz kitap okuyacağım.