Kafamı dik tutmaktayım, vücudumu daha doğrusu. Çünkü sanıyorum omurgamda bir dengesizlik var, birşeyler acıyor bir yerlerimde. İnsanları sevemiyorum bile acıdan. Çok dertliyim. Nefes alamıyorum galiba bu yüzden. Yoksa bunlar benim çok aşırı üzerine düşmemden mi böyle oluyor, bilemiyorum. Kafamda çok güzel anılar var ama işte, bunlarla ne yapayım bilmiyorum hiç. Sadece yeni anıları sürekli izleyebiliyorum, gözlerimin önünde oluyor oluveriyor başka güzel şeyler. Müdahale etmek istiyorum bazen ama, bir ben ne yapabilirim ki bu muazzam şeylere? Beceriksizimdir, başaramam ben bunları. İşte en iyisi bu tür şeylere karşı, dik durmak oluyor. Eğer müdahale edersem, oksijensiz kalıyorum. Ölüyorum havasızlıktan, uzay boşluğuna çıkmış gibi oluyorum. Ben buraya nasıl geldim gerçekten, hiç anlamıyorum. Hiç bu kadar özgür ve bomboş, son derece korku ve panik halinde hissetmemiştim kendimi. Aslında bunların hepsi hiç kendime dikkat etmemekten, kendimi dinlememekten oluyor. Kendimle, tek başımayken yaşadığım güzel şeyleri neden yadsıyayım ki başkalarıyla birlikte olabilmek için? Sürekli bir monolog, bir iletişim kurmalıyım kendimle. Ne istiyorum, nereye gitmek istiyorum vesaire. Bunu yapmalıyım gerçekten diye düşünüyorum.