Tıpkı o çok eski zamanlarımda olduğu kadar yalnızım,evet benim çok eski zamanlarım.Çok eski zamanları ben bilmem,benim çok eski zamanlarım var,ama dünyanın çok eski zamanlarının var olduğu söyleniyor,1500 yıl önce diyorlar,3000 yıl önce diyorlar,ben bilmiyorum çünkü yaşamadım.Ama çok eski zamanlarımı hatırlıyorum,gerisini bilmem.Ve evet,bu bahsettiğim çok eski zamanlardaki gibi çok fazla yanlızım,ki aslında olması gereken de bu zaten,kendi için yaşamak zorunda kalabiliyor bir insan zaman zaman,öyle değil mi?Paylaşmazsam bunları eninde sonunda hiç kimsenin haberi olmayabilir de,sonuçta bunlar bile bunları dışarı vurduğumdan dolayı oluşan gariplikler değil mi?Fakat yine de işin şaka gibi olan kısmı,en çok istediğim zamanlarda bunun bilerek olmaması,olamaması.Kötü hissediyorum çünkü,fiziksel bedenim böyle birşeyi tamolarak kaldırabilecek güçte değil,onu hissediyorum ilk önce,kalbim çok güçlü değil,fazla heyecanlanıyorum.Ve geceleri birşekilde öylesine uyandırılıvermelerin de verdiği panik eklenince,bu kadar panikle ve heyecanla büyük ihtimalle yaşayamazdım,verirdim birşeyleri.

Mesela az önce starcraft:brood war da biraz alıştırma yapıyordum kendimce yapay zeka ile.Bir harita modu vardı,1v1. Şöyle ki haritanın taa ortasında,iki düşmanın ortasında bir kristal deposu var,oraya ulaşıncaya ve hatta liberalize edip üs kurmaya başlayana kadar,yapay zeka çoktan oraya saldırmaya geliyor olurdu ve sırf bu yüzden oyunu yenilmiş olurdum.Her nasılsa,şöyle olsaydı;Benim orada liberalize olmama ve güçlü bir üs kurmama müsaade edilecek şekilde zaman yetseydi,o zamana kadar saldırılmasaydı bana belki çok güçlü olabilirdim.Karşı tarafın saldırılarını bir süreliğine def etsem o bile yeter,zaten karşımda koskoca terran vardı,sunken colony ve hidralisklerle iyice destekleyip,gayet iyi bir savunma mekanizması oluşturabilirdim.Fakat ki zaman yetmiyor,hatta şimdi bir daha denemek geçiyor içimden ama,cüret edemiyorum ne yazık ki,çok fazla kişiyle gelmiş oluyorlar elimde pek yapacak bir şeyim kalmıyor.