Bir yerde oturuyorum,çevremde belli ki insanlar var,ve onları sayıyorum,hoşuma gidiyor onların burada olmaları,şımartıyorlar beni neredeyse.Belki de çok uzun zamandır olmayı istediğim birtakım yerlerdeyim,bilmiyorum.Ama bunun araştırmasına girişirsem sanki herşey kaybolacak gibi.

Neyse,aradan bir süre geçiyor,bir kız yanıma geliyor,annemin çocukken bana aldığı helikopter gibi birşey getiriyor,sanki legolardan yapılma bir yonca çiçeği gibi,3 yapraklı ama.Bakıyorum biraz,ve neredeyse komiğime gidiyor,o da anlamış bunu ki kırılıyor ve gidiyor.Ben yine insanlarla ne yapıyorsam başından beri ona devam ediyorum.Fakat ayrılık saati yaklaşıyor olacak,içimi bir boşluk dolduruyor,keşke hep böyle olabilsek diyorum,olamaz tabii ki.Ve gidiyorlar,beni yanlız bırakıyorlar.

Tek başıma oturuyorum,neredeyse dokunsalar ağlayacak haldeyim.Sonra bir kız geliyor yine,tavırlarından sanki benim önceki bir tavrıma tavır aldığını hissediyorum ve buna dayanarak bu o giden kız diyorum,evet sanırım o.Sonra seni affettim manasında birşeyler diyor,ya da öyle bir ifade alıyor suratı,ama yine de bana söylemiyor bunu sanki,kendi içinde beni oluşturmuş,ona söylüyor.Sonra birden,bana sarılıyor,göğüs kafesimle boşluğum arasında bir yerden ellerini sokuyor ve öbür taraftan birleştiriyor.Bunu hakedecek ne yaptığımı düşünmeye başlıyorum,hiçbirşey yapmazken,hiçbirşey hissetmezken biri gelip neden böyle yapıyor bana diyorum.Cevap yok.Kız da sanki bu düşüncelerimi sezmiş gibi tansiyon aletlerinde olduğu gibi sıkıyor beni kollarında,nefesim kesiliyor,çok güçlü sıkıyor gerçekten.İlk başta direniyorum,nefes almaya çalışıyorum kollarıyla bunu engellerken.Ama sürekli yapmaya başlıyor,elinden kurtulmak da istemiyorum,çünkü hoşuma gitmeye başlıyor da sanki.Ondan sonra kendi haline bırakıyorum.Beni hakimiyeti altına almasına izin veriyorum.Biliyorum,uzun sürmeyecek çünkü.