2014!Artık herşey karıştı bu boktan yılda.Eski şeyleri yeni yeni şeylerle değerlendirip durdum,kimbilir ne kadar gerçeklikten saptım,olsun,battı balık yan gider.Canlılık diye bir kavram tanımladım az önce.Canlı değildim ben.Ve şimdi tanımlıyorum.
var Canlılık olmak ben
var ben bir canlıyım
var javascripttte varlık komutuydu,ya da ben öyle sanıyordum,yani bir arkadaşım program yaparken var function filan yazıyordu,anaa türkçe javascript yapıyor filan demiştim sonra kendim de böyle türkçe birkaç komut deneyip çalışmayınca baya kötü hissetmiştim.Niye hep ingilizceydi herşey?Peki bu arkadaşım nerden biliyordu bu kadar ingilizce?Bu arada,oradaki var galiba variationun var" sıydı,variation tanımlaması gibi birşey yapıyordu,öyle birşeyler.Her neyse,bundan sonra canlıyım,kendi içimde bir canlılık tanımladım,ne zamana kadar?Bir kez daha bir kriz gelene kadar,ama belki o zamana kadar krizi de tanımlarım,yorumlarım kendimce.Zaten bok gibi bi krizdi hiç de beklediğim gibi çıkmadı.Birkaç ayılıp bayıldım,ve birkaç saçma sapan düşünce geçti aklımdan,başka ne boka yaradı ki?Beklediğim etkiyi veremedin işte ulan kriz,ne yapacaktın yani gerçi daha bilemiyorum ama işte,öldürmeden öldürmeyi deneyebilirdin mesela.Bu acımı alabilirdin,canlı hissettirebilirdin bana,böyle mal gibi dolaşmazdım insanların arasında zombi gibi yıllardır,çok geç kaldın,ayıpsıyorum seni,şimdi herşeyi hayvancasına hatırlıyorum,a side b side c side d side sonsuz tane side ve ihtimal olarak hatırlıyorum artık,ne bokuma yarıyor peki bunlar?Hiç.Hiçbiri birşeye yaramıyor.Yarıyorsa da banane canım,bana mı yarıyor?Ölüyorum ben.Sen öldüremedin ben öldüreceğim,itoğlu it seni.Geleceksen adam gibi gel öyle ayıltıp bayıltma,insan gibi gel.Çek içimdeki acıyı,gitsin artık bu işkence.Çok çok çok çok çok çok çok çok çok çok sıkıldım,biliyor musun?Hepsini bu yüzden yapıyorum zaten.Ama canıma yetti artık,kimse yardım etmiyor elimden tutmuyor,daha ne bekliyoruz ki?Zaten yardım etmeyi de kendi içimde tanımladım,yani yardım etmeyi kafamdaki rol modele göre kurdum,artık yardım edilsem de anlayamam yardım edildiğini,ki zaten anlamak da zorunda mıyım?Ne gereği var?Kendi canlılık boyutum var benim.Şu anda bu masanın üstünü bar masası kılıyorum kendimce,bu tuvalet kağıdı(ııığğh seni pislik herif kimbilir neler çevirdin onla),bu tırnak makası,bu prednol-a,bu klima anahtarı,bu tıraş bıçağı,bu ttnet müşteri hizmetleri kağıdı,bu femset cdleri(hayır onlar uzaktan dostum,onları pek sevmem ama yine de eh işte,sonuçta arkadaş ne de olsa),sonra bardaklar,sonra kloroben,bu hoparlörler,benim dostlarım artık,aha bu tepedeki sarı ışık da benim bardaki ışıklarım artık,cıpdıs cıpdıs cıpdıs cıpdıs... HİŞT!BAR DEDİK LAN DİSCO DEĞİL! ha,pardon.Bu kenarda duran plastik çatallar,pardon kaşıklar da benim dostum,daha ambalajı bile açılmamış,mis gibi kokuyorlar(aslında kokmuyorlar ama neyse),ambalajları açılmadığından herhalde,tıpkı açılmamış bir çiçek gibi.Bunlar işte,benim küçük,nezih dost kütlem,ya da kitlem.Keşke biraz da hayata odaklanabilsem,ama işte bırakamıyorum bu dostlarımı.Ha,soldaki kitaplarımı nasıl unuturum,bu sefiller,bu kafka,bu tolstoy un savaş ve barışı,falan filan.
Ha bir dakika son bir savaşı da verelim şurada.Diyelim ki evet,belki gelecekte bu dünyayı yıkıp aslında o beklediğim dünyaya atılma vaktim tekrar gelecektir,daha doğrusu beklediğim ama hep boşuna beklediğim dünyaya,ama kuralları başka olan ve düşünülmüş şeylerle benzetilemeyen dünyaya.Belki,tekrar açılacaktır beni anlamak,yok anlamak adına değil,benimsemek,ya da özümsemek adına.Ama böyle taa uzak gelecekteki,ne idüğü belirsiz bir ihtimale nasıl kulak asabilirim ki?Aslında bakarsanız benim kendimden başka kimim var zaten?ha biraz zengin piçi gibi zamanı bol kullanıyor olabilirim,ne yapalım alışıcaz ona da zamanla,arkadaşlarım,dostlarım yardım eder bana,ama onları bu dünyaya dahil etmek istemiyorum,onlar daha özel kalsınlar.Hem,o beklediğim dünya bayağı farklıydı aslında,beklediğim dünyanın geçmiş versiyonu vardı,hep izlediğim,değişimini uzaktan izlediğim,ve zamanla bu dünyaya dahil olacağımı,olabileceğimi,ama kendi deyimimle dahil olabileceğimi düşündüğüm bir dünyaydı bu,kendi deyimimden ziyade,hep hayal ettiğim,belki de hep gördüğüm şekilde bir kabul ediliş,o yüzden bir paradoks,ve aslında çok acı verici bir yerde.Yani bu bile benim değil aslında,sadece bir yerlerden gördüm de heves ettim herhalde,ama yok yani böyle birşey yok işte.İlgi manyağı değilim ki ben?Bekleyemem birşeyleri sonsuza kadar böyle.Herşeyi,o bekleyişleri bile kendime uydururum,ama olmaz yine de,olamaz.Ben anlaşılmayı da beklemiyormuşum ki zaten,ilk bunu çözmüştüm,şefkat gibi birşey bekliyormuşum.Daha sonraki zamanlarda istediğim birçok şeyin de başka şeyler olduğunu gördüm,daha sonra sonra isteklerin mantıksızlaştığını,anlamsızlaştığını gördüm,sonra kayboldum zaten yavaş yavaş,kötülük ettim herkese.Ettim mi?Bilmiyorum.Ama bilinçsizdim,bu kötülük sayılmazdı o kadar.Her neyse,ben..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder