Nefes alamıyorum tekrar,dik durmak işe yaramıyor.Sanki sırtımın arkasında,akciğerimin gerisine,kaburgamın içerisine metal koymuşlar,nefes aldıkça bu metale çarpıyor ciğerlerim,bundan daha fazlasını alamıyorum.Zaten nem desen,o da yok ciğerlerimde,ne de boğazımda,ne de ağzımda.Su denen birşey yok sanki vücudumda.Oysa içerim hergün 3 litre civarı su.Yaramıyor herhalde.Bir daha içeyim şimdi,iyi aklıma geldi.

İçtim de geldim,o kadar iyi gelmedi;sadece,karnım şişti.Ağlıyorum gündüzleri,nefes alamıyorum diye.Kızlar bakmıyor su içince,karnım şişiyor diye.Oysa göbekli değilim ben diyorum,ama ağzımdan çıkmıyormuş aslında.Galiba demiyormuşum,düşünüyormuşum.Butona basmayı unutmuşum,ventrilodaki gibi ctrl ye basmassan boşa konuşuyorsun,öyle işte.Keşke o zamanlarda da bassaydım,aptal aptal konuşurdum,sonra what did he say? derlerdi.Anlaşılmazdım.Ah,unutsam keşke bunları,niye böyle saçma şeyler geliyor aklıma.Nefes alamıyorum ben,yemek dahi yemedim.Açlık neymiş ki,nefes alamamanın yanında?