Mutsuzum. Sürekli bunu düşündüğümden midir, bilmiyorum. Çok ruhsuz sayılabilirim belki, ama ne yapayım. Böyleyim işte. Bomboşum. Ruhun saçma olduğunu düşünüyorum. Bu kadar geç yatmasam ve de geceye endeksli olmasam belki başka türlü hissederdim. Zaman çok hızlı geçiyor, onu suçluyorum ben. Ve her nasılsa, saat 9-10 dan sonra birçok şeyi bir arada yapmak istiyorum. Pek olmuyor. Böylece de zaman epey ilerlemiş oluyor. Daha dikkatli oluyorum ama bu saatlerde, ne yapayım yani. Benim suçum olduğunu düşünmüyorum. Dediğim gibi işte, bir odun parçasından farkım yok. Odun gibi yatıyor ve kalkıyorum. Birşeyler söylüyorlar, ben hiç pişmanlık ya da burkulma hissetmiyorum. Odun hislerimle anlamaya çalışıyorum ama yok, olmuyor. Beyinden sakat galiba bu insanlar. Sürekli bir çalışma, çırpınma filan. İnsan, pardon, benim gibi bir odun, kendine bu kadar eziyet etmemeli. Şu anda ölsem de ne farkedecek ki? Zaten öleceğim sanıyorum birgün. Hatta daha ötesi, çevremdekiler ölecek. Böylece hiç kimsenin sesini duymayacağım daha. Kendi odunsu yaşamıma devam edeceğim. Böyle işte.