Kendi hayatımdan bahsetmek istiyorum. Gerçi önceden de bahsettim ama yine bahsedeyim. Gerçi neyini bahsedeyim ki, bomboş işte. Nefes alıyorum filan. Sadece onun farkındayım. Yaşamsal, birtakım biyolojik faaliyetler yerine geliyor filan içimde. Bunu izliyorum, gelişimimi izliyorum. Başka da birşey yapmak gelmiyor içimden. Çalışmak için bir yere önce düşüneyim demiştim mesela. Ama sonra vazgeçtim. Çünkü çalışmak istemiyorum. Çok zor değil, istenince yapılır, ama niye ki? Belki çok, çok açlık hissetsem çalışırdım kendimi zorlayıp. Ama istemiyorum. Sadece adam, yani iş verebilecek kişi biraz fazla taviz vermişti iş vermek için, düşünme şansı filan vermişti, gel dene demişti. Arayıp hayır dediğimde üzüldüm biraz işte, umut vermiş gibi oldum. Kötü hissettim. Çok da iyi bir insana benziyor aslında ama iş gerginliği var üzerinde. Pazartesi gidip tekrar eğer hala boş yer varsa ve istiyorsa benim işe girmek istediğimi söylerim. Çok da uygun bir iş fırsatı aslında, part time. 5 ten 11 e kadar. Ama emin değilim. Kendi işim de var benim. Ama gitmek zorunda değilim. Yani 3-5 arası bir gidip çalışsam yeterli oluyor, ama bazen başka şeyler için uzun zaman çalışmak gerekiyor. Yani bu işin stresi var bir yerde. Kafamda bir yerde bu stresi tutuyorum. Şimdi tutup da bu 5 ten sonraki işe gideyim mi, gitmeyeyim mi, onu düşünüyorum.

Bir de insan korkusu var bende. Korkuyorum, ne gelir ki elden? Çalışmak istemiyorum işte bu yüzden de. Öyle bomboş geçse de olur zaman, bir etkim olmasa da olur, ne yapayım ki? Yaşıyorum en azından.