Çok sıkıştığımda kalkıp gidip yürüyordum, hızlı tempoda ve öfkeli görünen bir halde, yani zaten bu hareketimin en çok hoşuma giden tarafı da buydu. Böylelikle vücut gevşiyordu, olur olmaz yerde de durduk yerde kasılmaya başlamıyordu, çok acayip hissediyordum böyle olduğunda çünkü. İntihar edesim geliyordu, ama birtakım ufak çözümler buldum düzgün nefes almaya çalışmak, ya da isteyerek nefes alma gibi. Çünkü anladığım kadarıyla başka türlü çözemezdim bu durduğum yerde kaslarımın kasılması olayını. Çok özgürlük karşıtı bir olay değil mi? Vücudum bana karşı koyuyor, hiçbirşey yapmadığım halde kaslarım kasılıyor, istemiyorum kaslarımın kasılmasını ona rağmen kasılıyorlar, o nasıl birşey ki öyle. Başlarım öyle düzene ve vücut endorfin sistemine ben.