Bugünlerde aklımda müziğe yönelmek var,ama edebiyatsal müzik.Ben böyle diyorum huleyn.Büyük ihtimalle fail olacak,çünkü ucu başı belli olmayan bireysel,bir ego tatmini seviyesinde birşey,kimseye bir zararı olmayan bir aktivite.Mesela bilmem ne filmlerde psikologlar potansiyel deli ya da deli hastalarına bazı resimler gösterirler ya,bunlardan ne anlıyorsun diye filan diye.Ben de onu müzik için yapmayı planlıyorum.Bazen içimde böyle yapmak için cesaret buluyorum,ama bunun beni nereye götüreceğini bilmiyorum.

Baba

Zaten yaşıyorum ben baba, zaten yaşıyorum ben o dediğin durumu, o dediğin hissi, yaşıyordum, ve belki hala şu anda yaşıyorum, o zaman da yaşıyordum ve yaşamaya devam edeceğim. O kadar etkiledi ki bu beni şu anda öyle hissedip hissetmediğimi dahi bilmiyorum. Ve sen bunca zamandır ben böyle hissederken hiç yardımcı olmadın, gerçekten hiç o söylediklerin kadar yardımcı olmadın, olamadın. Varsa yoksa kafandaki ezberlenmiş birtakım şeylerle karşıma çıktın hep. Öyle olsun. Zaten neydin ki hayatımda? Aslında bakarsan hiç sevmemiştim seni, çok kötü bakıyordun ve hiç yardımcı olmuyordun hiç bir zaman, çocukken bile. Terör yaratmak ve faşişt eylemler planlamak, bunu da aile içinde yapmak ve aynı zamanda aynı aileyi sevdiğini söylemek içinde vardı. Yapacak birşey yok herhalde sanıyorum senin hakkında. Benim hakkımda ne olacağı ise? Bilmiyorum,ama sonsuza kadar da haklıyım. Bana birşeyler vermek isteyip de kendilerinden ve de benden ne istediklerini anlatamayan insanları dinleyecek değilim, böyle insanları dinleyeceğime, dinlemem daha iyi. Birşeylere zorluyorsun, ya da belki canın birşeyler istiyor fakat olmayacak o iş, olmaz. Herkesin kendi standartları var. Sen benim çok büyük bir zamanımı çalıyorsun, ve sadece bu yüzden bile kötü niyetlisin benim gözümde. Hiç de iyilik düşünür bir halin yok, hiçbir zaman da göremedim sende öyle bir potansiyel, sadece kendine güvenin yok. Ne istediğini bilmediğini ne diye bu kadar açığa vurursun ki? Hiç anlamam. Bunları senin yüzüne söylemeyi düşünsem, yok hayır, gerçekten bunlar yüzüne söylenilsin istemiyorsun ki. Uzatıyorsun işi iğrenç şakalarla geçiştirerek, unutturmaya çalışıyorsun. Sonucunda yine eskisi kadar bu davranışlarının o eski aptalca davranışlarına benzerlik gösterdiğini görüyorum, hiç değişmeyeceksin anlaşılan. Ben evsiz olarak yaşamayı dahi düşünebilirim, birşey yapmak istemeyebilirim, fakat senin birşey demeye hakkın yok. Benim de ölmeye hakkım var, birşey yapmazsam ölürüm. Yaşamaya da hakkım var tabi, ve ben bunu daha çok tercih ediyorum. Senin içinde olmadığın ve olmadığın varsayılmış bir yaşam. Fakat birkaç Norsemen ile verdiğimiz savaşı ayrı tutuyorum, o günün anısı ayrı. 2 tane kaba saba element. Biri norsemenler, diğeri sen; baba. Bunu ne bu kadar özel yapıyor bilmiyorum, fakat öyle işte. Bu bende kalıyor. İtiraz istemiyorum. Bu kadar.

Çok sıkıştığımda kalkıp gidip yürüyordum, hızlı tempoda ve öfkeli görünen bir halde, yani zaten bu hareketimin en çok hoşuma giden tarafı da buydu. Böylelikle vücut gevşiyordu, olur olmaz yerde de durduk yerde kasılmaya başlamıyordu, çok acayip hissediyordum böyle olduğunda çünkü. İntihar edesim geliyordu, ama birtakım ufak çözümler buldum düzgün nefes almaya çalışmak, ya da isteyerek nefes alma gibi. Çünkü anladığım kadarıyla başka türlü çözemezdim bu durduğum yerde kaslarımın kasılması olayını. Çok özgürlük karşıtı bir olay değil mi? Vücudum bana karşı koyuyor, hiçbirşey yapmadığım halde kaslarım kasılıyor, istemiyorum kaslarımın kasılmasını ona rağmen kasılıyorlar, o nasıl birşey ki öyle. Başlarım öyle düzene ve vücut endorfin sistemine ben.

Bugünlerde bloguma yeni birşeyler yazmayı düşünüyorum,fakat içimden hiçbirşey yazmak gelmiyor.Olsa olsa,girip eski yazılarımı kontrol ediyorum,bandrol uyguluyorum,yasadışı birşey yazmışsam siliyorum.Yani benim manamda yasadışı,benim kendi yasalarım var,iyi hissedersem,o davranış doğrudur demektir.Eğer yanlış yapmışsam,geri çekilirim ve arkamdan küfür edilmek yerine sadece "insan" denilebilir,bence.İnsandır,hata yapar,denilebilir.Ama her zaman olduğu gibi nerden geldiği belli olmayan birşekilde çeşitli manalarda şiddete de mağruz kalabilirim,buna karşı yapacak pek birşeyim yok maalesef,yani direkt olarak kişilik haklarına karşı bir suç işlememişsem birşey yapılamaz bence.

Yani her neyse,benim bu yazıyı yazma sebebim bloga yeni bir yazı atmak içimden gelen bir heves,fakat tam da buna karşılık içimden yazacak hiçbirşey gelmemesi gibi tamamen maddesel sebepler...İçimi dökmek istedim kısaca,yani blogların amacı da bu değil midir zaten?İçini dökmektir bence.Her ne kadar bu yazıda bloga yazı yazamamakla ilgili birşeyden bahsedip aslında bunları bahsederken bloga yazmak gibi,içimdeki monologun dışarı,bu bloga taşması gibi bir durum olmuşsa da,içimi dökmek istedim ben aslında;ve evet yazmamakla ilgili düşündüğümü yazıp aslında yazdığımın da farkındayım.Buraya yazmak istiyordum ve böyle ikinci seviye çelişkiler beni durduramazdı bu konuda.Bunu ifade etmek istedim.Yazınca daha iyi anlıyorum hislerimi sanki gibi ya da bana öyle geliyor,tamamen kendimle kaldığım için en azından birşeyler kompleks olmalı ki korkayım ya da bir otoriter birşeyler hissedeyim diye düşünüyordum ve hislerimi bu köşeye koydum,bundan dolayı yazmayı ve hissettiklerimi yazarak azaltmak ya da her ne ise o eylemden yapmayı çok sever hale geldim.Yapacak birşey yok,zaman geçiyor mu?geçiyor.Sorun yok.

Dedeli bir hikaye(part 1)

Mumun sönmemesi için aceleyle çardağa doğru koşturmaya başladı.Eliyle hem mumun üstüne ve koştuğu yönde oluşan rüzgara siper etmesi gerekiyordu.Sonunda bunları düşünemeden bile,mum ortadan ikiye yarıldı ve yere düştü.

(Devam edecem sonra.)

Ben bu blogda karşı kaldırıma çıkıp,efendime söyleyeyim özlü sözler yazabilirdim,okuyanları galeyana getirecek,düşündürecek,eğlendirecek şeyler yapabilirdim.Ama yapmadım,herşey darmadağınık halde.Ben dağınık seviyorum herhalde.Ölene kadar da böyle seveceğim gibi birşey.

Hata,aslında benim kötü hissetmemdi.Ben kötü hissedebilir miydim?Çok ilginç bir deneyimdi.Nasıl kötü hissederdim ben?Kendine bir yerlerden bir şekilde meşgale bulabilen ben,nasıl kötü hissederdim?Ama olmuştu işte.Hem de birkaç insan buldum bu yüzden kurban edecek,canını sıkacak,öyle olmadıysa bile bunu amaçladığım,evet,canlarını sıkmayı amaçladığım.Başarılı oldum mu hiç bilmiyorum,ama ilk defa böyle birşey istemiştim.Ama başarılı olup olmamam çok önemli değil aslında,bunu istemiş olmam yeterli geliyor sanırım.

E şimdi bunları yazdım da elime ne geçti onu merak ediyorum,hiçbirşey.Hobilerimde veya fobilerimde bir gelişme,bir değişme olmadı.Çok mutsuzum.Jag är så olycklig. I m so unhappy.

Ne yapmak istediğimi pek bilemiyorum,fakat yapmak istediğim şeyleri kızlar, yani en azından kızların bir kısmı keşfetmiş olabilir. Yani bir insanla oynamanın limit noktasına gelmeyi bulmuş olabilirler. Ben öyle düşünüyorum.

Ama bitirmeden evvel bir flashback yapmak istiyorum,ama yapınca da pek birşey elde edemiyorum,o yüzden bırakayım burada.